1. I Would Start By:

Nefeli Vasiliadou

Expressing my gratitude more openly and directly.

There is no doubt that the world can be very frightening at times, but I am still here because of it. I would be totally lost without it. Never in my life did I imagine that that there could be so many incredible people sharing their presence, experience, knowledge, advice and that this very presence, experience, knowledge, advice can and did actually, very really, very efficently and effectively save me.

I'm not sure how else to pay my respects other than actually taking their presence, experience, knowledge and advice seriously, not letting go of or forgetting the effort that was and is made. I try to apply it to the best of my ability and however much circumstances allow me to in order to be and remain o.k. My eternal gratitude to this beautiful world and the world wide web that brought an enormous part of it close to me.

This is a simple effort in changing my perspective in order to answer the question:

"What if there was nothing wrong with you, what would you do differently?"

By the way, this was the music that I was listening to as I was thinking about this:

https://www.youtube.com/watch?v=_vK9dOx0a-k

and these are the Tai Chi exercizes that I am trying out for the past couple of days that might be an ingredient of all this:

https://www.youtube.com/watch?v=hIOHGrYCEJ4

2. THE IDEA THAT KEEPS ON POPPING UP IN MY HEAD
and what I did differently.
below is how one of my ideas was synthesized. It's actually popping in my head for a couple of years now. I went ahead and emailed some of the people I could contact to thank them for inspiring it and actually asked them for help and guidance in regards to it. It is a simple effort to take the idea out of my head and my imagination and out into the actual world to see what happens. This simple effort was what I did differently this time, directly and purposefully interact with the world. The idea originated from:

***A delicious dinner and discussion I had with some wicked smart people. One day, if circumstances allow, I hope to thank them and give them due credit.

*** My mom's junior high school math book. As of late, almost every morning I put forth a heroic effort in filling in the unforgivable amount of gaps that I seem to have in math/science. There's an engraved latern in the front hardcover. It's a wonderful book but unfortunately no magic genie has appeared as of yet to take care of these gaps. Page 64 - Fractions (The Shape Diagrams)

Μεθοδικός Οδηγός Μαθηματικών -Σύμβουλος Επιτυχίας - Εκδόσεις "Αυλός" Αθήναι

Γεν. Επιμέλεια Ντ. Μπιναρδοπούλου

*** http://ooaamm.com/

by

http://ainsleywagoner.com/

and

https://varun.ca/

3. The idea above transformed into something magicaL. what I would do differently is instead of thinking about talking to someone i want to talk to, i would write an informal letter to them, more like leaving a note for them. * the idea formed while watching werner herzog's self- portrait https://www.youtube.com/watch?v=kSbwAug4TwM

Dear Cinema (of the world),

Could you please help create a world wide cinema challenge that will feature films in a way such as the below idea came about:

I stumbled upon an image of actors doing a reading via video conferencing. Each was in their own space but all together in one screen. I thought to myself that they are actors and actresses, I believe they need films to be made for them. Please continue below:

Imagine all these people in the above image being actors and actresses that cannot connect except for a reading via video conferencing.

This is what I saw. Please look at the shapes to the right now. They represent fractions.

The shapes above resemble the shapes I found in an old math book. In the book they were very beautiful. Some parts of each shape were painted black, it looked like something that was gradually connecting, becoming one, a whole, a story.

Can films be directed in such a way that each actor is directed in their own space, from a distance? Each actor will have to create the fraction (part of the story) that the director needs, it would be interesting if they had to film themselves with only the directors voice and eyes guiding the actors through the filming process. Can all the seperate pieces be connected in the end to create a story, a film? That was the note, have a goodnight.

Η ελληνική εκδοχη βρίσκεται ακριβώς απο κατω.

4. I would redefine:

non self- abandonment

bonus: a quick way of getting out of those kind of woods

tip: I'm listening to this song while I am typing: Alice Coltrane - Turiya and Ramakrishna

At some point in my life,

I abandoned my self and everything around me to such an extent that it would make the little girl to the left seem a well put together alternative option. It was a long overdue stage and I went through the worst part of it with no anesthetic.

First, let us properly introduce these kind of woods: they are called the 'Complete Self Abandonment' woods. For some, believe it or not, a walk through those woods is a necessary and called for stage in life. The only way you can get the he#* out of those kind of woods quickly (if you ever find yourself lost in them) is to take quick control and responsibility over incredibly simple tasks and repeat & reinforce, repeat & reinforce, repeat & reinforce ad infinitum if need be, as long as it takes. Please pay attention to this: what you are repeating and reinforcing are not the simple tasks but the purpose behind them : paying attention to, being resposible for and not abandoning something, anything, whatever you want! There are some pitfalls to this and I will briefly warn you against them towards the end.

Given that I had never properly explored the typical gender role of my cultural background ( the female there takes pride in excellently completing household chores) and instead I seemed to be exploring more the Animal House -John Belushi, Cheech and Chong -Up in Smoke side of me, I decided that digging into some long forgotten genes of mine was called for and so I began by just picking one household chore to be responsible for, maybe for some weeks or months and increased the chores slowly until it became a Mary Poppins -supercalifragilisticexpialidocious kind of situation.

I believe though that I frightened myself to such an extent (even I was suprised to what extent one can abandon their own self and life) that I latched on to these simple tasks a bit longer than I should have and I stopped enjoyng life. Meaning, it is a bit wise to change it up and add things, walking, exercising, reading, painting, whatever you want but change it up. I think its a couple of years now that I'm just not letting go of the Mary Poppins solution, that's how much I don't want to abandon my self and my life again, but I stopped exploring the world that I do love so much in a literal sense, simply exploring what's going on outdoor's, walking, exercizing, simplylooking around. The upside is that I can once again watch The Exorcist without being afraid of identyfying (too much) with the main character. I hope you have a nice day.

4. ΝΑ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΊΣΩ: ΤΗΝ ΜΗ ΑΥΤΟ -ΕΓΑΤΑΛΕΙΨΗ

μπόνους: ένας γρήγορος τρόπος για να βγούμε απο ένα τέτοιο δάσος.

Συμβουλή: Την ώρα που πληκτρολογώ ακούω Alice Coltrane - Turiya και Ramakrishna

Κάποια στιγμή στη ζωή μου,
εγκατέλειψα τον εαυτό μου και τα πάντα γύρω μου σε τέτοιο βαθμό που έκανε
το μικρό κορίτσι στα αριστερά να φαίνεται σαν μια καλή εναλλακτική επιλογή.
Ήταν ένα στάδιο που ήταν και αναμενόμενο και που είχε καθυστερήσει αρκέτα θα έλεγα, και πέρασα το χειρότερο μέρος του χωρίς αναισθητικό.

Πρώτον, να συστήσουμε αυτού του είδους τα δάση: ονομάζεται το δάσος της 'Πλήρης Αυτό-Εγκατάλειψης'
Για μερικούς, είτε το πιστεύετε είτε όχι, μια βόλτα μέσα από αυτά τα δάση είναι απαραίτητο στάδιο στη ζωή.
Ο μόνος τρόπος για να βγεις γρήγορα από αυτά τα δάση (αν βρεθείς ποτέ χαμένος μέσα σε αυτά) είναι να πάρεις γρήγορο έλεγχο
και υπευθυνότητα σε απίστευτα απλά καθήκοντα και να τα επαναλάβεις και να τα ενισχύσεις, να επαναλάβεις και να ενισχύσεις, να επαναλάβεις και να ενισχύσεις, επ' 'απειρο εάν χρειαστεί,
όσο χρειαστεί.

Παρακαλώ όμως να δώσετε προσοχή σε αυτό: αυτό που επαναλαμβάνετε και ενισχυέται δεν είναι τα απλα καθηκοντα που επιλέξατε, αλλά ο σκοπός πίσω από αυτα τα καθηκοντα, που ειναι:
η προσοχή, η υπευθυνότητα για κάτι, και το να προσπαθείσετε να μην εγκαταλείψετε κάτι, οτιδήποτε, ό, τι θέλετε!
Υπάρχουν κάποιες παγίδες σε αυτό και θα σας προειδοποιήσω για αυτές εν συντομία προς το τέλος.

Δεδομένου ότι ποτέ δεν είχα διερευνήσει σωστά το τυπικό ρόλο των γυναικείου φύλου του πολιτιστικού υπόβαθρου μου
(το θηλυκό εχει περηφάνεια όσων αφορα τις οικιακές δουλειές)
και αντ 'αυτού φάνηκε να διερευνώ περισσότερο το Animal House -John Belushi, Cheech και Chong -Up In Smoke πλευρά του εαυτου μου,
αποφάσισα ότι ενα καλο ψάξιμο για κάτι ξεχασμένα γονίδια μου κλήθηκε απαραίτητο, και έτσι άρχισα με την επιλογή μόνο μία οικιακής εργασίας, να είμαι υπεύθυνη για αυτήν,
ίσως για μερικές εβδομάδες ή μήνες, και σταδιακά τις αύξησα τις δουλειές μέχρι που η κατάσταση, σιγα σιγα αλλα σταθερα άρχισε περισσότερο να μοίαζει με ένα είδους Mary Poppins -supercalifragilisticexpialidocious

Πιστεύω όμως ότι εγώ ο ίδια φοβήθηκα σε τέτοιο βαθμό (ακόμη και εγώ εξεπλάγη με τον βαθμό που
μπορεί κανείς να εγκαταλείψει τον εαυτό τους και τη ζωή τους την ίδια) που έχω κολλήσει σε αυτά τα απλά οικιακά καθήκοντα λίγο περισσότερο από ότι θα έπρεπε,
και σταμάτησα να απολαμβάνω τη ζωή. Είναι σοφό, τα απλά καθηκοντα που θα επιλέξετε στην αρχή για να βγέιτε γρήγορα απο αυτό το τρομακτικό δάσος, να τα αλλάξετε,
να προσθέσετε άλλα πράγματα, περπάτημα,
τάσκηση, ανάγνωση, ζωγραφική, ό, τι θέλετε, αλλά να τα αλλάξετε για να αποφύγετε την προσκόλληση που αντιμετώπιζω τώρα εγώ. Νομίζω ότι είναι ένα-δυο χρόνια τώρα που έχει παρα εξερευνηθεί
η Mary Poppins κατάσταση, σε τέτοιο βαθμό δεν θέλω να ξανά εγκαταλείψω τον εαυτό μου και τη ζωή μου πάλι. Σταμάτησα όμως να εξερευνώ τον κόσμο και την ζωη την ιδια (κλείστηκα κυριολεκτικα στο σπίτι)
και είμαι ακόμα τρελά ερωτευμένη με την ζωη και τον κόσμο και την εξερευνηση με περιπάτους κ.τλ.

Το θετικό είναι ότι μπορώ για άλλη μια φορά να παρακολουθήσω την ταινία Εξορκιστής χωρίς να φοβάμαι τόσο πολύ πια τις (πολλες) ομοίοτητες που βρίσκω με την χαριτωμένη πρωταγωνιστρια
που βρίσκεται στα αριστερα μας.
Ελπίζω να έχετε μια ωραία μέρα.

5.I would share what moved and affected me today:

Lucky

the mocking bird & the tortoise, the secret, and the smile.

"Hey man, how are you doing?...Ok. Hey, I was just thinking about
something, something I wanted to share with you man. You got a minute?
When I was a kid living in Kentucky, I had this bibi gun, it didn't shoot straight. So, I was out one day shooting at things,
trees, leaves, and there was a mocking bird sitting on a tree
singing it's heart out and I aimed my gun just to scare it away,
pulled the trigger and the singing stopped. It
was the saddest moment in my whole life, the silence it cast in the world was devestating. I haven't thought about that bird
since I was a kid. I know..alright, thanks man. "

"Tortoise! He's a tortoise! You know that [] near your yard?
That thing was barely a twig when Roosevelt was born,
they're contemporaries you know, they watched each other grow up. President Roosevelt was born in a hole in the desert,
at that time a little creature smaller than my thumb, and
something clicked inside that Roosevelt brain and he scampered up out of that hole and he faced the world. You all think of a tortoise as something slow but I think about the burden that he has to carry on his back. Yea, it's for protection, but
ultimately it's the coffin he's going to get buried in
and he has to drag that thing around his entire life!
Go ahead and laugh, but he affected me! You know what I'm sayin?
He affected me! There are some things in this universe ladies
and gentleman that are bigger than all of us,
and a tortoise is one of them."

"Hey, can I tell you a secret?
Absolutely.
You wont tell anyone?... I'm scared.
I know."

" in the midst of all of that horror and how
she summoned joy."

6.I would give:

A fair warning to everyone & a project on Agorophobia

Let's start with you, the world,

In highly ambiguous and uncertain situations, when it is difficult to calculate risk (if and how much we are exposed to harm or danger) one of the first, most important and vital things that will change or get hijacked is your relationship with your external environment, the outside world and nature itself.

If you are anything like I was at some point in my life, your journeys from A to B, your journeys between A and B are interesting, pleasant and fascinating. This is something that was hijacked in my situation. So for the last couple of years I have gradually, steadily and literally stopped having a relationship with my external environment, the outside world and nature itself. If there are journeys from A to B, whether it's going to the store or just taking a walk in nature, it is a journey that only involves reaching point B and returning to point A, and everything in between point A and B involves anxiety, worry and tension, so much so that it's just easier not to even attempt going to point B, and staying inside, and no matter what the cost of this is it seems to be easier than dealing with the emotions that the journey itself might cause.

By the way, on a psychological level, this type of situation might be labeled as Agorophobia (Wikepedia has a decent description of it)

I have been trying to solve this for so many years and it is to no avail. You see the problem is that this is not an issue of getting to point B, it's the in between A and B that needs attention.

So let's approach this differently, let's find a way to relearn, redefine and reestablish this journey between A and B, for you as a preventative measure and for me as a viable and possible solutions.

Because 'perfect is the enemy of good enough' in certain situations, I am going to create a video project and we will simply name it the Agorophobia Project.

The purpose of this and the experts that I have chose to guide me are:

The purpose summed up in a quote by Tristan Gooley:

"If all you are trying to do is get through your day, if all you are trying to do is get from a to b then you don't need natural navigation, you
don't need these skills. But what if you are trying to find fascination between a and b,
then my answer changes, because consider, what do we find interesting? What do we find fascinating? ... If you are trying to find interest in your journeys, if you are trying to find fascination, then it is absolutely vital, and once we find this, everything changes."

An additional purpose is establishing a joyful, purposeful, safe and reasonable way of communicating with the outside world, my external environment and nature.

The experts that I have chose are:

John Edward Huth - The Lost Art of Finding our Way

Tristan Gooley - The Natural Navigator

Claudio Aporta -Inuit Orienting: Traveling Along Familiar Horizons

Anijaarniq.com - An incredible site/project Igloolik Inuit elders working in co-operation with the staff of the Igloolik Research Centre started this Project in 1986. At that time, the elders realized that much of their traditional knowledge was being lost. They hoped that by tape-recording their experiences they could leave a reservoir of tradition, values, and practical knowledge for the benefit of future generations of Iglulingmiut.

This is just about creating an additional perspective and rebuilding my realtionship with my journeys in between A and B, learning more about what the sun, moon, stars, water, plants, animals, sea, city are telling me and simply using some experts for a guide throughouut this process.

The videos (except the introduction) will be simple recordings of the sun, moon, stars, sea, water, plants, city of my own environment and primarily they are a way of me checking in with the world, saying hi and just letting you know that I'm on this journey. It gives me a purpose. It probably will not be a recording of what I have learned or am learning, so you'll probably just see a couple of seconds of my sun and moon and stars and plants and animals e.t.c on a regular basis.

If anyone wants to try it out I really recommend checking out the experts above. Have a beautiful day.

A translation in Greek is coming up soon.

6.ΘΑ ΈΔΙΝΑ:
Μια δίκαιη προειδοποίηση σε όλους και ένα project αφιερωμένο στην Αγοροφοβία

Ας αρχίσουμε με σένα, τον κόσμο,
Σε εξαιρετικά διφορούμενες και αβέβ

αιες καταστάσεις, όταν είναι δύσκολο να υπολογιστεί ο κίνδυνος
(αν και πόσο είμαστε εκτεθειμένοι σε κίνδυνο) ένα από τα πρώτα, πιο σημαντικά και ζωτικής σημασίας πράγματα που θα αλλάξει ή θα αλλάξει ριζικά είναι η σχέση σας
με το εξωτερικό περιβάλλον και την ίδια τη φύση.

Αν είστε όπως ήμουν εγώ κάποτε,
τα ταξίδια σας από το Α στο Β, τα ταξίδια σας μεταξύ Α και Β είναι ενδιαφέρον, ευχάριστα και συναρπαστικά.
Αυτό είναι κάτι που άλλαξε ριζικά στην ζωή μου.
Έτσι, τα τελευταία χρόνια έχω σταδιακά, σταθερά και κυριολεκτικά σταματήσει να έχω
μια σχέση με το εξωτερικό μου περιβάλλον και την ίδια τη φύση.
Αν υπάρχουν ταξίδια από το Α στο Β, είτε πρόκειται για ένα περίπατο μέχρι το κατάστημα ή απλά μια βόλτα στη φύση,
είναι ένα ταξίδι που περιλαμβάνει μόνο την επίτευξη του στόχου να φτάσω στο σημείο Β και να επιστρέψω στο σημείο Α,
και τα συναισθήματα μεταξύ των σημείων Α και Β είναι συναισθήματα άγχους, ανησυχίας και έντασης, τόσο πολύ που είναι απλά πιο εύκολο να μην προσπαθήσω καν να ξεκινήσω για σημείο Β ,
και μένοντας μέσα, όποιο και να είναι το κόστος αυτής της επιλόγης, φαίνεται να είναι μία πιο εύκολο λύση,
από το να αντιμετωπίσω τα δύσαρεστα συναισθήματα που προκάλει ένας απλός περίπατος στην φύση ή στο κατάστημα.

Με την ευκαιρία, σε ψυχολογικό επίπεδο, αυτό του είδους ή κατάσταση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως Αγοροφοβία (Wikepedia έχει μια αξιοπρεπή περιγραφή)

Μάταια εχω προσπαθήσει να το λύσω αυτό. Βλέπετε το πρόβλημα είναι δεν είναι θέμα να ξεκινήσουμε γιά το σημείο Β και να φτάσουμε στο σημείο Β,
είναι το μεταξύ Α και Β που χρειάζεται κάποια προσοχή.

Ας το προσεγγίσουμε λοιπόν διαφορετικά, ας βρούμε έναν τρόπο να ξαναμάθουμε, να επαναπροσδιορίσουμε και να αποκαταστήσουμε αυτό το ταξίδι μεταξύ Α και Β,
για εσάς ως προληπτικό μέτρο και για μένα μία βιώσιμες και πιθανή λύση.

Επειδή * σε ορισμένες περιπτώσεις «το τέλειο είναι ο εχθρός του αρκετά καλού» πρόκειται να δημιουργήσω ένα σύνολο με βίντεο που απλά θα το ονομάσω Αγοροφοβία Project

Ο σκοπός αυτού και των εμπειρογνωμόνων που έχω επιλέξει να με καθοδηγήσει είναι:

Ο σκοπός συνοψίζεται απο ένα απόσπασμα τού Tristan Gooley:

"Αν το μόνο που προσπαθείτε να κάνετε είναι να περάσει η ημέρα σας, αν το μόνο που προσπαθείτε να κάνετε είναι να πάτε από το Α στο Β τότε δεν χρειάζεστε natural navigation,
δεν χρειάζονται αυτές η δεξιότητες. Αλλά τι γίνεται αν προσπαθείτε να βρείτε μια γοητεία μεταξύ του α και β,
τότε η απάντησή μου αλλάζει, γιατί σκεφτείτε, τι βρίσκουμε ενδιαφέρον; Τι βρίσκουμε συναρπαστικό; ... Αν προσπαθείτε να βρείτε ενδιαφέροντα ταξίδια σας, αν προσπαθείτε να βρείτε γοητεία,
τότε είναι αυτό είναι απολύτως ζωτικής σημασίας, και μόλις το βρούμε αυτό, όλα αλλάζουν."

Ένας πρόσθετος σκοπός είναι η καθιέρωση ενός χαρούμενου, ασφαλούς και λογικού τρόπου επικοινωνίας με τον κόσμο, το εξωτερικό περιβάλλον και τη φύση μου.

Οι εμπειρογνώμονες που έχω επιλέξει είναι:

John Edward Huth

Τρίσταν Γκούλεϊ
Claudio Aporta -Inuit Προσανατολισμός

Anijaarniq.com

Αυτό είναι ακριβώς για τη δημιουργία μιας πρόσθετης προοπτικής και την ανοικοδόμηση των σχέσεων μου με τα ταξίδια μου μεταξύ Α και Β,
μαθαίνοντας περισσότερα για τον ήλιο,φεγγάρι, αστέρια, νερό, φυτά, ζώα, θάλασσα, πόλη μου απλά χρησιμοποιώντας μερικούς εμπειρογνώμονες για έναν οδηγούς κατά την
διάρκεια της διαδικάσιας αυτής/

Τα βίντεο (εκτός από την εισαγωγή) θα είναι απλά βίντεο από τον ήλιο, φεγγάρι, αστέρια, θάλασσα, νερό, φυτά, πόλη του δικού μου περιβάλλοντός
και κυρίως είναι ένας τρόπος για μένα να συνδεθώ με τον κόσμο, λέγοντας ένα απλό γεια μέσου αυτών τα βίντεο
και να σας ενημερώσουμε ότι βρίσκομαι σε αυτήν την διαδικάσια, σε αυτό το ταξίδι.
Μου δίνει ένα σκοπό. Πιθανότατα δεν θα είναι μια καταγραφή του τι έχω μάθει ή μαθαίνω (καλό θα ήταν και αυτό να γίνει όμος)
και έτσι θα δείτε πιθανώς μόνο μερικά δευτερόλεπτα του ήλιου του δικου μου κόσμου, του φεγγαριού του δικου μου κόσμου, αστέρια και φυτά και ζώα, κ.α. σε μια κανονική και τακτική βάση.

Αν θέλετε να το δοκιμάσετε καλό είναι να τσεκάρετε τους παραπάνω εμπειρογνωμόνες. Δεν είναι στα Ελληνικα αλλα ίσως προσπαθήσω κάπως να περιγράφω τι λένε στα ελληνικα.
Να έχετε μια όμορφη μέρα.

7. First Video/Agorophobia Project

The only goal behind this video was to get out of the house so I can record the sun for a couple of seconds. It's part of the Agorophobia project (see above)

Ο μόνος στόχος αυτού το βίντεου ήταν να βγω από το σπίτι μέσα και να καταγράψω τον ήλιο. Είναι συνδεδεμένα με το project της Αγοροφοβίας (παραπάνω) έχει μια περιγραφή.

8. True North # A.p. Project

& the sun's highest point in the sky

If you catch the sun at it's highest point in the sky you can calculate where true North is. I didn't calculate where true North was but I did find out that the sun reaches the highest point in the sky between 1 and 1.30 pm, at least where I live.
I took two walks, a random one and a purposeful one. I didn't enjoy the random one but I did enjoy waiting until 1 - 1.30 pm to go outside so I can video tape the sun.
I have to take my laptop outside to video tape this. It is quite ridiculous standing outside with a laptop pointing to the sky but who cares, it's a reason for me to go outside and to also check in and say hi.
I had this thought, what if you had an appointment with the sun, what would you wear and what would you say to it?

I actually caught myself getting ready for the 1.15pm appointment with it.

These few things was what I salvaged from today's efforts.

9. I would tell you one more thing i thought about:

a challenge for the fashion world

What if you had seperate appointments with the sun, moon, stars, sea, clouds, animals, plants. What would you wear to each appointment? You have the freedom to choose what kind of appointment it is, official, casual, romantic or anything else you can think of, but it's a one in a lifetime chance to meet each one of these elements.

10. θα έγραφα ένα σenάρio για ταινία μικρού μήκους. θα χρησιμοποιούσα τον τόπο που μένω και τους ανθρώπους εδώ για πρωταγωνιστες

Το φεγγάρι, η Αφροδίτη και το πρώτο ψάρεμα

Σήμερα σκεφτόμουν:

Αν διάλεγα ανθρώπους από τον τόπο που μένω να πρωταγωνιστήσουν σε μια ιστορία, τι ιστορία θα ήταν αυτή. Και έτσι διάλεξα ανθρώπους που θα έπαιζαν το φεγγάρι, τον πλανήτη Αφροδίτη που λάμπει σαν αστέρι δίπλα στο φεγγάρι τα βράδια, τα αστέρια, την θάλασσα, ένας μεθυσμένος, μια βαρκούλα και δυο ψαράδες. Αυτή είναι η πρώτη ιστορία λοιπόν. Μπορούσα να την φανταστώ γιατί ήξερα ποιος θα έπαιζε το φεγγάρι και τα αστέρια τουλάχιστον, νομίζω ξέρω ποιος θα έπαιζε και τον πλανήτη Αφροδίτη.

(Βλέπουμε το φεγγάρι να βγαίνει από το σπιτάκι της το μικρό. Βιαστικά, βιαστικά περπατάει τους δρόμους και φτάνει έξω από το σπίτι της Αφροδίτης)

Φεγγάρι: (Αυστηρά) Καλά αστειεύεσαι τώρα, έπρεπε να είχαμε ήδη εμφανιστεi. Ήσουν, είσαι, και θα είσαι αδιόρθωτη και εντελώς απαράδεκτη Αφροδίτη. Τόσους αιώνες η ίδια ιστορία. Έλα αμέσως εδώ!

Αφροδίτη: ( Πλησιάζοντας ) Ξέρεις πολύ καλά ότι αυτή η ασταμάτητη γκρίνια σου με αγχώνει, όταν αγχώνομαι δεν ξεκουράζομαι,
(υψώνοντας την φωνή) όταν δεν ξεκουράζομαι δεν λάμπω όπως πρέπει!
(Το φεγγάρι βαδίζει βιαστικά μέσα από το χωριό και η Αφροδίτη συνεχίζει ακολουθώντας την από πίσω. Καθώς περπατάνε μέσα από το
χωριό, οι άνθρωποι βγαίνουν στα μπαλκόνια τούς κρατώντας φανάρια και λάμπουν σαν αστέρια)
Το ξέρεις, αλλά επίτηδες με σαμποτάρεις και με έχεις καταντήσει έναν απλό κομπάρσο τις παλιάς ώρας.
Μήπως με πέρασες για ένα απλό αστέρι; Μήπως έχεις ξεκουκουτιάσει με τούς αιώνες; (Με λίγο μοχθηρία)
Ξέρεις... έχω παρατηρήσει τελευταία ότι ο κινητήρας σαν να ζωρίζεται ΄λίγο, σαν να βογκάει παιδί μου λίγο,
Τι να ΄ναι άραγε, Σκουριά; Απλή τεμπελιά και αμέλεια; Δεν πας σε κανέναν ειδικό να τα τσεκάρει όλα να δεις αν είναι εντάξει,
όχι τίποτα άλλο θα είναι η ώρα μας να γυρίσουμε πίσω και θα στακάρουμε εκεί πάνω! Το φαντάζεσαι το ρεζίλι! Ολόκληρο
φεγγάρι να μην μπορεί να πάρει μπρος! Ποιος τον ακούει τον ήλιο. Ευτυχώς συμπαθεί εμένα, αλλιώς κάθε μέρα με τις κλοτσιές θα μας έβγαζε έξω.

Φεγγάρι: (Σταματάει απότομα και η Αφροδίτη πέφτει πάνω της, γυρνάει και την τσιμπάει την Αφροδίτη στο μπράτσο)

Αφροδίτη: Ax!

Φεγγάρι: Ησυχία, τάξη και ασφάλεια τώρα. Ούτε κιχ κακομοίρα μου από εδώ και πέρα. Πλησιάζουμε. Τόσους μήνες κάνουμε πρόβα, όλα
πρέπει να είναι στην εντέλεια!

(Από εδώ και πέρα ψιθυρίζουνε και οι δύο. Σταματάνε λίγο πίσω από ένα σπιτάκι και περιμένουνε)

Αφροδίτη: Πού είναι;

Φεγγάρι: Να, τώρα θα βγει σε λίγο. Σοοοοοουυυυς...

Αφροδίτη: Τα κύματα λες να ξυπνήσουνε στην ώρα τους; Τα ψάρια τα ειδοποίησες;

Φεγγάρι: Σοοοοοοουυυυυς...

(Βγαίνουν ο πατέρας και ο μικρός ο γιός από το σπιτάκι και ήσυχα ήσυχα περπατάνε προς το ακρογιάλι, το φεγγάρι και η Αφροδίτη ακολουθούν πίσω τούς και φωτίζουν τον δρόμο τους. Οι άνθρωποι του χωριού συνεχίζουν και βγαίνουν στα μπαλκόνια με αναμμένα φανάρια.
Στον δρόμο προσπερνάνε έναν μεθυσμένο που μουρμουρίζει, το φεγγάρι τον βλέπει και τον κλωτσάει και με χαμηλή και αυστηρότατη φωνή τον κατσαδιάζει)

Φεγγάρι: Αν ξαναβγώ εγώ για εσένα γράψε με! Σαν δεν ντρέπεσαι, στο πρώτο ψάρεμα του αγοριού να μας χαλάς όλους το σκηνικό! Αίσχος!

(Η Αφροδίτη πάει και αυτή και τον τσιμπάει στο μπράτσο)

Αφροδίτη: Χαμένε!

(Φτάνουν στην αμμουδιά στην βαρκούλα τους και πατέρας και γιός ετοιμάζουν την βάρκα για να μπει στο νερό. Καθώς μπαίνουν το αγοράκι λέει στον πατέρα)

Αγοράκι: Και αν δεν πιάσω τίποτα;

Πατέρας: Σιγά, σιγά αγόρι μου και μην φοβάσαι, όλα καλά θα πάνε.

Αγοράκι: Και αν είναι μικρό; Θα ντραπώ να το δείξω αν είναι μικρό

(Σπρώχνει την βάρκα ο πατέρας μέσα στην θάλασσα, ανεβαίνει και αυτός μέσα)

Πατέρας: Αν είναι μικρό το ρίχνουμε πίσω στην θάλασσα, και η Παναγίτσα θα σε δώσει μεγαλύτερο.

Αγοράκι: Λες ρε πατέρα;

Πατέρας: Σου έχω πει εγώ ποτέ ψέματα;

Αφροδίτη (Ψιθυρίζοντας) Άραγε θα μας κεράσει κανένα;

Φεγγάρι: Σοοοοουυυς

11. A beautiful Cliche

AP Project

This is for all of you and for me. It's been done a gazillion times before. it is a cliche but I still wanted to record the sunrise for you and for me. The sun got me up today, it got me ready, outside and walking. I still can't enjoy the walk but I think what will slow me down is learning even more about the trees, clouds, water and what nature has to say to us. You can look it up on your own with the keywords primitive/natural navigation. The more you learn the more your environment will become something more than just a pretty landscape, you'll slow down because you will start observing.

Button 1

Button 2

12. Θα το συνέχιζα το σενάριο

ό Ήλιος, η Βροχή και το Πρώτο Φιλί

Εδώ πρωταγωνιστούν ό Ήλιος και η Βροχή, ένα κοριτσάκι και αγοράκι και ένα μοτοσακό

Θα το ξανά δουλέψω, τον ήλιο τον φαντάζομαι σε διαφορετική σκηνή πιο έντονα, μα αφού ήρθε και αυτό το γράφω.

(Ο ΄Ηλιος και η Βροχή, είναι ένα μεσήλικο παντρεμένο ζευγάρι. Δεν βλέπουμε σχεδόν τίποτα, ίσα ίσα
καταλαβαίνουμε ότι βρισκόμαστε σε ένα δωμάτιο, είναι σκοτάδι και διακρίνουμε τις σκιές από τα έπιπλα του
δωματίου. Ακούμε βαθιαααά ροχαλητά, μία από τον έναν, μία από τον άλλο. Σταματάει ο Θόρυβος και τους βλέπουμε να σηκώνονται σχεδόν την ίδια στιγμή ο καθένας από την μεριά του. Μες στο σκοτάδι προσπαθούν και οι δυο να κατατοπιστούν και φτάνωντας σχεδόν στην πόρτα σκοντάφτει ο ένας πάνω στον άλλον)

Ήλιοs: Από τα ξημερώματα εσύ γιατί ξύπνησες; Ούτε να το διανοηθείς ότι
θα ξαναβγείς εσύ σήμερα, πάνε πίσω για ύπνο!

Βροχή: Βρε άντε από εδώ απατεώνισσα, μην χάσεις ευκαιρία να
μου πάρεις την σειρά.

Ήλιος: Άναψε κανένα φως!

Βροχή: Ορίστε μας! Ολόκληρός Ήλιος και θέλει να ανάψουμε το φως κυρίες και κύριοι. Άστο σβηστό, όταν έχεις νεύρα με τρομάζεις, καλύτερα μόνο να σε ακούω.

Ήλιος: Μ 'ακούς που σου λέω, θα σκάσει αυτός αν δεν την δει και σήμερα. Εάν εσύ εμφανιστείς δεν θα τους αφήσουν να πάνε και να γυρίσουν με τα πόδια, στον επόμενο αιώνα θα καταφέρει να την φιλήσει.

Βροχή: Καλά, άλλη δουλειά δεν έχουμε εμείς, με αυτά τα δύο θα
ασχολούμαστε συνέχεια;

Ήλιος: Βαρέθηκα, πρέπει να γίνει κάτι συναρπαστικό, κάτι όμορφο. Με τον ουρανό αυτά συζητούσαμε τις προάλλες, και αυτός συμφωνεί.

Βροχή: Μην χάσει και αυτός. (Σκέφτεται) Καλά, πάνε εσύ αντί για εμένα, μα σου το λέω, χωρίς εμένα δουλειά δεν θα γίνει.

Ήλιος: Αν πεινάσεις το φαγητό είναι στην κατάψυξη.

(Βλέπουμε το Ήλιο, μες στις ομορφιές να βγαίνει από το σπίτι, και το φως σιγά σιγά αυξάνεται. Κρατάει
λίγα σπόρια και κράτσα κρούτσα περπατάει και τα μασουλάει. Ό Ήλιος φτάνει έξω απ' ένα σπιτάκι και περιμένει ήσυχα. Βλέπει ένα αγοράκι να βγαίνει και να τρέχει λίγο πιο κάτω με την τσάντα την σχολική να χοροπηδάει πάνω κάτω στην πλάτη του. Συναντάει ένα κοριτσάκι, την χαιρετάει και ξεκινάνε για το σχολείο. Ο Ήλιος ακολουθεί από πίσω, περπατάνε για αρκετά τετράγωνα μα το αγόρι ντροπαλό δεν μιλάει)

O Ήλιος: Άντε πάλι τα ίδια, μούγκα δεν θα βγάλει πάλι, εάν δεν την φιλήσει και σήμερα ποιος ακούει την μουρμούρα του
όταν πάω στο σπίτι. ( Κράτσα κρούτσα τα σπόρια)

(Ξαφνικά ακούμε τον ήχο ενός μοτοσακού και βλέπουμε την Βροχή να το οδηγάει και να τους πλησιάζει. Φωνάζει στον Ήλιο
πάνω από το μοτοσακό)

Βροχή: EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE! Είδες που στα ΄'πα εγώ, χωρίς εμένα δουλεία δεν θα γίνει! ( Βροοούμ τους περνάει και τους τρείς)

Ήλιο: (Μουρμουρίζει νευριασμένα) Ψώνιο.

(Και η Βροχή, στάλα στάλα αρχίζει και πέφτει)

Κορίτσι: Καλά, μόνο πάνω από εμάς βρέχει, η μου φαίνεται;

Αγόρι: Δεν σου φαίνεται, το σύννεφο εμάς ακολουθεί. Κάτσε να σε σκεπάσω να μην βραχείς.

(Βγάζει το σακάκι τού και σκεπάζονται κάτω από αυτό.)

Κορίτσι: Ευχαριστώ (Και τον σκάει το πρώτο του φιλί... στο μάγουλο του... κάτι είναι και αυτό)

(Το μοτοσακό ξανά εμφανίζεται και σταματάει δίπλα στον Ήλιο, ανεβαίνει ο Ήλιος πάνω και φεύγουνε προσπερνώντας τα παιδιά)

Button 1

Button 2

12.The Rain, the Sun,

the First Kiss

This is a tiny and quiet spot of the world. For some reason I'm trying to imagine who from all the people in this town I would cast as the Sun, the Rain, The Moon and the Stars and all the rest. When it clicks and I find the right person to play one of these elements, these stories come up. This one is between the Sun the Rain and a young boy and girl. It was written in Greek but why not translate it. Maybe listen to some Jobim for background music.

The Sun and Rain are a middle aged mumbling kind of married couple. It's as close to pitch dark as it can be,
we can only tell that this is a bedroom because the furniture's shadows are cast by the moonlight.
We can hear their deep snoring, one end's a round of snoring the other begins. After
a while the snoring stops, they each get up from their side of the bed at almost the same moment,
and eventually bump into each other

Sun: What are you doing up so early? Dont even think about going out again today!
Go back to bed!

Rain: You swindler you! You never miss a chance do you? Trying to always
take my turn!

Sun: Can you turn on the light please?

Rain: Well, do you hear that ladies and gentlemen! The sun wants me to turn a light on! Forget it.
(Half mumbling) You scare the wits out of me when in you're in this kind of sour mood. I don't need to see you, it's enough
that I gotta listen to you!

Sun: Listen to me, if he doesn't see her today he's gonna burst. If you show up again today
they're not gonna let them walk to school together and at this rate he's never going to
get the chance to kiss her!

Rain: What is this? Some kind of joke? When did these two kids become a priority of ours?

Sun: I need to see something fascinating, something beautiful. It's been so boooooring out there! Why, I
was chatting about this with the Sky the other day and he completely agrees with me!

Rain: What a suprise (He thinks it over for a few seconds). Alright, you can take my turn
but mark my words, there ain't gonna be a show without me, you'll see.

Sun: You're lunch is in the fridge, just heat it up if you get hungry.

(The Sun is all ready and prettied up, we see her walking out of the house and the light gradually increases. She walks down the street while she munches on some
sunflower seeds. She reaches a little house and waits outside quietly trying not be seen. We see a young boy exiting the house, he runs down the street
and meets a girl, they say hi to each other and they walk towards their school. The Sun follows them, the boy is shy and stays quiet most of the way there.

Sun:(Talking to herself) Here we go again, not a word to her! if he doesn't kiss her today I'll never hear the end of it when I go home.

(Suddenly, we hear the sound of a scooter, the Rain is on it and as he approaches the Sun he shouts so he can be heard)

Rain: Heeeeeeeeeeeeeyyyyy! I told you so! There ain't no show without me! ( Vroooooooooooom he passes by all three of them)

Sun: (Rolls back her eyes) I'm not going to hear the end of this.

(It suddenly starts to drizzle)

Young girl: Hey, that's strange, is it only raining over us?

Young boy: I guess so, there's only one cloud and it's following us. Wait, here.

(He takes his jacket off and they're both under it now)

Young girl: Thanks ( She kisses him ... on the cheek ... well, it's better than nothing)

(We see the Rain again with his scooter, he picks up the Sun and they ride off into the broad horizon).

Everyone lives happier ever after.

11. (a loop for the sake of translation)

The Moon, Venus and the First Catch

I know who would play the Moon and I even know how her house looks like. The Stars are all the towns people, they come out on their balconies holding lanterns as the scene unfolds. I don't know who would play the father and son and planet Venus (you know the shiny star next to the moon). This si the scene:

Moon: It's showtime! Why are you not ready? This is unacceptable! All these centuries same old story. Let's go! Now!

Venus: You know that your nagging upsets me and when I'm upset I can't rest properly (raises her voice) and when I don't get enough rest I can't shine like I'm supossed to!
(The moon is rushing through the town and Venus talks while following her.
As they pass by people come out on their balconies holding lanterns and they shine like stars, they are the Stars.)

You know all this and yet you sabotage me! You always find a way to sabotage my performance! I've become nothing but an extra! What do you think I am?
A simple star! You might be getting a little rusty up there after all these centuries. (With some spite) Tell you the truth I've noticed things aren't moving as smoothly as they once
were, I can hear a tinkering noise coming out of that engine of yours... What do you suppose it is? Just a little bit of rust? A bit of laziness and neglect?
Maybe you need to go see an expert or something. Not for anything but could you
imagine the embarrassment if we get stuck up there! The moon not being able to come down on time! The Sun will never stop yapping about that one,
we'll never hear the end of it! Thank goodness the Sun likes me, we would've been kicked out some centuries ago if it wasn't for me. Do I get a thank you? Nope! Zilch! Nada mi amigo!

Moon: (She suddenly stops and Venus bumps into her. The Moon turns towards Venus and pinches her arm)

Venus: Ouch!

Moon: Now listen to me carefully, I want some peace and quiet and I'm gonna get some peace quiet right this second, I don't wanna
hear another word coming out of that yapping mouth of yours! We've been rehearsing this for so many months, everything has to be perfect.

(From now on they whisper. They reach a house and wait outside of it)

Venus: Where is he?

Moon: He's gonna come out in a bit, hold your horses.

Venus: You think the Waves will wake up on time? Did you let the Fish know?

Moon: Shush now!

(We see the father and his young son coming out of their little house, they're walking towards the beach, the Moon and Venus are following them quietly
and they light up their way. On the way there they pass by a man thats drunk. The Moon sees him and kicks him in his behind and with a strict voice she whispers to him)

Moon: It's his first fishing trip for goodness sake! It's showtime! You should be ashamed of yourself ruining the set like this!

(Venus goes up to him and pinches him on his arm)
Aphrodite: Unacceptable! Shame on you!

(They reach the shore, father and son prepare their boat to go fishing. As the father pushes the boat in the water the young boy says to him)

Boy: What if I don't catch anything?

Father : Be patient and everything's gonna be fine.

Boy: Even worst, what if the only thing I catch is small? I can't show that to my friends.
.
Father: If it's small we throw it back in the water and that's when we'll catch a big fish.

Boy: You think?

Father: Have I ever lied to you?

Venus: You think they'll invite us over for dinner?

Moon: Shush!

13. i would turn it into a lucky number

THE SHOOTING STAR

The Shooting Star - For Gene Rodenberry

We're in the small town, it's pitch dark outside, the only thing we can hear coming out of all the homes are the sounds of snoring.
Suddenly we see a bright little light, it's one of the Stars, it's holding it's lantern and rushing through the streets. He's going to
another Stars house, they call her Chief, he rings her door bell. Chief opens the door, she's got roles in her hair and is wearing a robe.

Star: Chief! I'm so sorry to wake you up but we got an emergency at our hands, we need your help! There's a Star that wants to shoot down!

Chief: Oh for goodness sake! The one day that I finally have the chance to rest! Oh for
goodness sake, lets go, where is it?

Star: It's right by Alice's house.

(The Chief grabs her lantern and she exits the house with her robe on. Now we see two little bright lights rushing through the town, it's still pitch dark. They reach the tiny house and
they see the Shooting Star up on the roof. The Star turns to the Chief and whispers:

Star: Hey Chief, it's better if he sees only you, you know. I'll be right down the block if you need anything, just holler (Star leaves)

Chief: Will you please get down from there! What's the matter with you! This is a beautiful night! Why would you want to shoot down on a night like this!
I mean look, we're all shining bright and so are you. That's all were suppossed to do, it's not that complicated.

Shooting Star: Isn't it? Is this our sole purpose to shine bright? Is that all we're meant to do? What about all those brave shooting Stars,
what about all those shooting Stars that people are counting on for their wishes to be granted?

Chief: Kid, look, hasn't anyone told you yet?

Shooting Star: Told me what?

Chief: Look kid, sure, a very very very long time ago, a gazillion years ago, when we didn't know any better we really did shoot down just to grant someones wish. But kid,
we've gotten so much smarter at all this now, and to tell you the truth it's so much better for everyone involved.

Shooting Star: What are you talking about?

Chief: Well, it used to be that a Star would really shoot down for someone, but then that was just not a good ending you know, sometimes the person would feel all bad afterward,
they would have all these doubts, was their wish good enough, was it worth it and so on and so on. To make a long story short, we had to kinda change things up a bit.

Shooting Star: What ya mean change thigs up a bit?

Cheif Star: Well for one thing we're using parachutes. (She smiles proudly)

Shooting Star: Parachutes?

Chief: Yea, parachutes, you know, we kinda just parachute down, it's really beautiful, you gotta try it one time, I mean you will try
it one time, we all do. Heck, we're even thinking of bungee jumping! I mean look how much better it all is.

Shooting Star: We're parachuting down? Hey look, what do you think I am, a couple thousand years old and you're lying to me like that?

Chief: No kid, I know you're smart and all that, I'm just explaining to you that we've just gotten better at all this. I mean with a parachute you can glide down and
grant someones wish or not, but whatever you decide to do you get to still shine bright the next night, and the persons happy because you did come down for them. I mean isn't that nice?
Now please come down, I got an extra parachute back at home, it's yours, I'll make you a really hearty breakfast, you'll just forget all your troubles in a split second.
Come on kid, get down from there. It's all good.

(The Shooting Star climbs down and walks up to the Chief, they both hold lanterns)

Chief: Thank you kid, I really appreciate it, all you gotta do is shine, that's all, just remember that all you gotta do is shine.

Shooting Star: Hey Chief

Chief: What is it kid?

Star: What's the nicest wish you ever heard of?

Chief: It was someone that just wanted to say thank you.

Star: Thank you?

Chief: Yeap, thank you. Thank goodness for the parachutes, otherwise we wouldn't have had the chance to say you welcome.

(We see them both walking back to the Chief's house. The Star tries to catch up to them. They're three bright lights, moving Stars in the pitch dark.)

13. ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΈΤΡΕΠΑ ΣΕ ΤΥΧΕΡΌ ΑΡΙΘΜΌ. και θα συνέχιζα το σενάριο.

ΤΟ ΑΣΤΈΡΙ ΠΟΥ ΘΈΛΕ ΝΑ ΠΈΣΕΙ

Το Αστέρι που 'Hθελε να Pέσει. Αφιερωμένο στον Gene Rodenberry

Βρισκόμαστε στο μικρό χωριό, κατασκόταδο έξω, το μόνο που ακούμε είναι δυνατά ροχαλητά. Ξαφνικά βλέπουμε, ένα λαμπερό φωτάκι, είναι ένα από τα Αστέρια και περπατάει βιαστικά προς το σπίτι ενός άλλου Αστεριού, πού την φωνάζουν Αρχηγό. Η Αρχηγός ανοίγει την πόρτα, έχει ρολά στα μαλλιά και φοράει ρόμπα.

Αστέρι: Αρχηγέ! Με συγχωρείς που σε ξύπνησα μα έχουμε ένα επείγον περιστατικό στα χέρια μας. ένα Αστέρι θέλει να πέσει!

Αρχηγός: Μην χειρότερα! Την μία μέρα που αποφάσισα να ξεκουραστώ! Μην χειρότερα! Άντε πάμε, που βρίσκεται;

Αστέρι: Δίπλα στις 'Αλισες το σπίτι είναι.

(Η Αρχηγός αρπάζει το φανάρι της και με τα ρολά και την ρόμπα, περπατάει βιαστικά δίπλα στο Αστέρι, είναι κατασκόταδο ακόμα. Φτάνουν στο μικρό το σπίτι και βλέπουν το Αστέρι
που θέλει να πέσει πάνω στην ταράτσα του σπιτιού. Το Αστέρι ψιθυρίζει στην Αρχηγό.)

Αστέρι: Εγώ καλύτερα να φύγω Αρχηγέ, εδώ πιο κάτω θα είμαι, αν χρειαστείς κάτι φώναξε με. (Το Αστέρι φεύγει)

Αρχηγός: Μπορείς σε παρακαλώ να κατεβείς αμέσως από εκεί επάνω. Μια τέτοια όμορφη νύχτα και εσύ θέλεις να πέσεις! Κοίτα παιδί μου, όλοι λάμπουμε και εσύ το ίδιο λάμπεις, μόνο αυτό πρέπει να μας απασχολεί, δεν είναι τόσο περίπλοκο!

Αστέρι: Έτσι ε; Ο μόνος μας σκοπός δηλαδή είναι να λάμπουμε; Αυτός είναι ο ανώτερος σκοπός της ύπαρξης μας! Και όλα αυτά τα θαρραλέα αστέρια που πέφτουν
για να πραγματοποιήσουν τις ευχές των ανθρώπων, τι έχεις να πεις για αυτά;

Αρχηγός : Παιδί μου, δεν σου έχει μιλήσει ακόμα κανείς?

Αστέρι: Να μου πει τι?

Αρχηγός: Άκου παιδί μου, πριν από πάρα πάρα πάρα πολύ καιρό, κάτι πολλαπλάκις εκατομμύρια χρόνια πίσω, πέφταμε στα αλήθεια μόνο και μόνο για να πραγματοποιήσουμε τις ευχές των ανθρώπων. Αλλά παιδί μου, από τότε έχουμε εξελιχτεί, και για όλους είναι καλύτερα τώρα.

Αστέρι: Τι εννοείς εξελιχτεί?

Αρχηγός: Εντάξει κάποτε στα αλήθεια πέφταμε για χάρη μιας ευχής, αλλά όπως μπορείς να φανταστείς το τέλος ήταν αρκετά άσχημο, πέρα από αυτού ο άνθρωπος ο ίδιος δεν μπορούσε ποτέ
να ξέρει αν η ευχή άξιζε η όχι. Για να μην τα πολυλογούμε, έπρεπε λίγο να τα αλλάξουμε τα πράγματα.

Αστέρι: Να τα αλλάξουμε?

Αρχηγός: Καταρχάς χρησιμοποιούμε αλεξίπτωτα (Χαμογελάει περήφανα)

Αστέρι: Αλεξίπτωτα?

Αρχηγό: Ναι, αλεξίπτωτα. Ξέρεις τι ωραία που 'ναι, ωωωωώ χάνεις, πρέπει να το δοκιμάσεις, τι λέω, θα το δοκιμάσεις! Ξέρεις τις προάλλες συζητούσαμε
και να πηδάμε και με bungee σκοινί, τσουπ πέφτεις, τσουπ ξαναγυρνάς! Μα δεν συμφωνείς, δεν είναι πιο ωραία έτσι?

Αστέρι: Αλεξίπτωτα; Με συγχωρείτε αλλά σε ποιόν τα πουλάτε αυτά, τι νομίζετε ότι γεννήθηκα πριν μερικές χιλιάδες χρόνια?

Αρχηγός: 'Οχι παιδί μου, ίσα ίσα ξέρω ότι είσαι έξυπνος, μα εγώ απλά σου εξηγώ ότι εξελιχθήκαμε. Με το αλεξίπτωτο πάλι πέφτεις και πάλι πραγματοποιείς την ευχή κάποιου ανθρώπου.
Μα την επόμενη μέρα, μπορείς να λάμψεις και έτσι όλοι είναι ευτυχισμένοι. Δεν είναι πιο όμορφα έτσι; Έλα παιδί μου, κατέβα σε παρακαλώ, έχω και ένα φανταστικό αλεξίπτωτο πίσω στο σπίτι, θα τα
στο χαρίζω, δικό σου ειναι. Ε΄λα να χαρείς, θα σε φτίαξω και πρωινο με τα χεράκια μου, τόσο νόστιμο θα 'ναι που θα τα
ξεχάσεις όλα στο πίτς φιτίλι, κατέβα να χαρείς. Όλα μια χαρά είναι.

(Το Αστέρι κατεβαίνει και πλησιαζει την Αρχηγό, και οι δυο κρατάνε φανάρια.)

Αρχηγός: Να σε καλα, πολύ το εκτιμώ αυτο, μόνο να λάμπεις χρειάζετε, τίποτα αλλα, να το θυμάσαι αυτό παιδί μου.

Αστέρι: Αρχηγε;

Αρχηγός: Οριστέ.

Αστέρι: Ποια είναι η πιο ωραία ευχή που χεις ακουσει;

Αρχηγός: Καποιος που θελε να πει ευχαριστώ.

Αστέρι: Μονο αυτό, ένα απλό ευχαριστώ.

Αρχηγός: Ναι, ευχαριστώ. Καλα που 'χα και το αλεξίπτωτο και πρόλαβα να πω παρακαλω.

(Περπατανε και οι δυο και φαίνονται σαν Αστέρια μες στο κατασκόταδο)

14. I would continue with the a.p project (agorophobia)

Hiding Sun

Hi,
yesterday, I went out for two short walks. I read about the trees at the natural navigation site so I was just looking at them to see if I could understand what I learned in regards to natural navigation. The walks were really short, pleasant, relaxed, it slowed me down. Today it's raining, the sun came out for a few seconds. I ran outside just to record it. It's hiding. It's a good chance to read up on rain. You can learn more about natural/primitive navigation in my About page, there's some links there or you can just look it up on your own. I hope everyone is alright. Thank you.

Button 1

Button 2

15. Θα συνέχιζα το σενάριο

Το Συννεφάκι

Αττίκ μουσική παίζει στο παρασκήνιο.

(Μια πανέμορφη αυγή ξεδιπλώνεται σιγά σιγά μέσα στο χωρίο. Έμεις βρισκόμαστε πάνω σε μία ταράτσα με θέα το χωριό, ή ιστορία όλη θα ξετιλιχτεί εδώ πάνω. Στην ταράτσα πάνω βρίσκεται
ο Ουρανός, είναι ξαπλωμένος χάμω με ένα καπέλο να σκεπάζει το πρόσωπο του. Ο Ουρανός κοιμάται και ροχαλίζει ήσυχα. Όσο εξελίσσεται η ιστορία, το καπέλο
δεν θα το βγάλει άπ΄το πρόσωπο του μα ούτε και θα σηκωθεί, μόνο την φωνή του ακούμε.
Βλέπουμε από μακριά τον γνωστό τον Ήλιο να βγαίνει από το σπίτι του μασουλώντας τα αγαπημένα της σπόρια. Και βλέπουμε και τα Σύννεφα που ΄ναι άνθρωποι
του χωριού, να βγαίνουν και αυτοί από τα σπίτια τους. Ακούμε τις καλημέρες τους καθώς συναντιούνται κάτω από το σπίτι, γίνεται ένα μικρό κουβεντολόι ανάμεσα τους
καθώς περιμένουν τον γερανό να τους ανεβάσει όλους πάνω στην ταράτσα έναν έναν. Τα σύννεφα φοράνε άσπρα, γκρι ανοιχτά και ροζ ρούχα, ο ουρανός ένα γαλαζογκρί κουστούμι και γραβάτα.)

Μεγάλο Γκρίζο Σύννεφο: Εγώ παίδες δεν το κουνάω ρούμπι σήμερα, με το πήγαινε έλα εχθές πιάστηκα από πάνω εώς κάτω. Έχει κανείς κανένα παυσίπονο πάνω του. (Καθώς τεντώνεται) Πάνε τα νιάααατα.

(Βλέπουμε τα Μεγάλο Άσπρο Σύννεφο να ανεβαίνει, καθώς τον ανεβάζει ο γερανός στην ταράτσα φωνάζει στον οδηγό του γερανού)

Μεγάλο Άσπρο Σύννεφο: Κάτσε βρε! Τι ταρακουνάς πέρα δώθε, άυπνος είσαι. Θα τσακιστούμε!

(Συνεχίζει το Μεγάλο Γκρίζο Σύννεφο και κοιτάει το Ροζ το Σύννεφο από πάνω εώς κάτω)

Μεγάλο Γκρίζο Σύννεφο: Τι ομορφιές είναι αυτές σήμερα! Εκθαμβωτική!

Ροζ Σύννεφο: (Δείχνοντάς το φόρεμα της) Βρε δεν το βρίσκεις όμορφο, κοίτα ( και γυρνάει μια φορά γύρω από τον εαυτό της ) ΄Εχω όρεξη για βόλτα σήμερα, εχθές καθόμουν όλη μέρα με το Άσπρο Σύννεφο και πούρ πούρ με έφαγε το αυτί με τα παράπονα του.

(Ο γερανός περιμένει το Ροζ το σύννεφο να ανεβεί στον γερανό. Το Ροζ το σύννεφο τον κατσαδιάζει καθώς ανεβαίνει)

Ροζ Σύννεφο: Καλά αυτό το πράγμα δεν θα το καθαρίσεις καμμιά φορά, πως θα ανεβώ εγώ εδώ πάνω! Χάλια θα γίνει το καινούργιο μου φόρεμα!

(Ο γερανός περιμένει τώρα να ανεβάσει το Πρώτο Γκρίζο Σύννεφο)

Μεγάλο Γκρίζο Σύννεφο: Κάτσε στα αυγά σου! Περίμενε τι βιαζεσε (βογκάει από τον πόνο) Ωωωώχ βρε μάνα μου, τι πόνος είναι αυτός. Αν την βγάλω αυτήν την βάρδια θέλω παράσημο!

(Ανεβαίνει στον γερανό και τον φτάνει στην ταράτσα. Έμεινε ο Ήλιος που τόση ώρα μασουλούσε τα σπόρια της και τα άλλα δύο Σύννεφα.
Εμείς ήδη βρισκόμαστε στην ταράτσα με τα υπόλοιπα τα Σύννεφα και τον Ουρανό να κοιμάται, και οι άλλοι κάτω ανεβαίνουν και αυτοί σιγά σιγά με τον γερανό. Παίρνουν όλοι τις θέσεις τους,
συγυρίζουν λίγο το σκηνικό, λίγες καρέκλες, ένα τραπεζάκι, βλέπουμε μερικούς να τρώνε στα γρήγορα λίγο πρωινό ο Ουρανός σταματάει το ροχαλητό, σηκώνει λίγο το καπέλο, χαζμουριέται και αρχίζει)

Ουρανός: Μεγάλο Γκρι!

Μεγάλο Γκρι -Παρών!

Μεσαίο Γκρι- Παρούσα!

Ουρανός - Άσπρο Μεγάλο!

Άσπρο Μεγάλο- Παρών!

Ουρανός - Τίναξε τα ψύχουλα βρέ από το ρούχα σου πάνω, τι εμφάνιση είναι αυτή!

Άσπρο Μεγάλο - (Τινάζοντας τα ψύχουλα από πάνω του) Όλα τα βλέπει ο μπαγάσας...

Ουρανός: Άσπρο Μεσαίο!

Άσπρο Μεσαίο - Παρών!

Ουρανός - Που να μην ήσουν! Τι χάλια είναι αυτά! Συνεννοημένοι είστε με τον Μεγάλο- Πάνε στον ταμεία μετά την βάρδια σου και πέστονα να σου δώσει κάτι για να πας να ψωνησεις κανένα ρούχο, θα πάθουν κατάθλιψη όλοι εκεί κάτω.

Άσπρο Μεσαίο- Στις διαταγάς σας!

Ουρανός - ¨Ήλιος!

Ήλιος - (Μασουλώντας τα σπόρια) Παρούσα!

Ουρανός - Φτύσε τα αμέσως!

(Ο Ήλιος φτύνει το σπόρι, πετάγεται στο μάτι του Γκρίζου)

Μεσαίο Γκρι- 'Ωχ τυφλώθηκα!

'Hλιος - Δeν σου 'πα χίλιες φορές να μην ντύνεσαι προκλητικά! Πάλι καρδιακό είχαμε εχθές εκεί κάτω! Φοβήθηκε το μάτι τους!

(Ο Ήλιος χαχανίζει)

Ουρανός: 'Aντε τι περιμένετε, εμπρός ξεκινήστε! (Κατεβάζει πάλι το καπέλο έτσι ώστε να σκεπάζει όλο το πρόσωπο)

Ρoζ- Εμένα γιατί δεν με φωνάξατε!

Ουρανός - (Δίχως να σηκώσει το καπέλο) Σε πέρασα για σβούρα αντί για Σύννεφο! Κάτσε στην θέση σου.

(Το Ροζ Σύννεφο σταματάει τις σβούρες τις)

Ουρανός - Ροζ!

Ροζ - Παρούσα!

Ουρανός - Άντε ντε! Τι περιμένετε! ( Αρχίζει το ροχαλητό)

(Το Μεγάλο και Μεσαίο Άσπρο περπατάνε πλάι πλάι και να κουβεντιάζουν. Ο Ήλιος ποζάρει σαν σε φωτογράφιση στον τοίχο, κάθε λίγο αλλάζει τις πόζες. Το Ροζ κάνει σβούρες.
Το Μεγάλο Γκρι πέρνει την θέση του, κάθεται σε μια καρέκλα πάνω και το μεσαίο Γκρι φυσάει το μάτι του προσπαθώντας να βγάλει το σπόρι και ο Ουρανός...ξέρετε..)

Μεγάλο Γκρι - Βάλτε λίγο Chopin βρε παιδιά! Ανεβάστε λίγο το επίπεδο! Είμαστε αριστούργημα σήμερα!

(Βλέπουμε το Μεσαίο Γκρι να πηγαίνει στον Ήλιο)

Μεσαίο Γκρι - Σταμάτα βρε! όλο ποζάρεις, ακόμα δεν βγήκες καλά καλά και θα τους ζαλίσεις όλους εκεί κάτω. Έλα φύσα με λίγο το μάτι! Με στράβωσες!

Ήλιος - (Ενοχλημένη σταματάει να ποζάρει) Έμ! Για αυτό σε λένε γρουσούζη, αλλού δεν είχε το σπόρι να πάει φορτσάτο στο μάτι σου μπήκε!

(Ξαφνικά βλέπουμε το Ροζ σύννεφο να κοιτάει προς τα κάτω. Βλέπουμε ένα κορίτσι να κρατάει στον ώμο του ένα μικρό αγοράκι, το αγοράκι τεντώνεται και απλώνοντας
τα χέρια προσπαθεί να ανέβει στην ταράτσα πώς και πώς)

Ροζ ΄Σύννεφο - Τι κάνεις εκεί! Καλέ! Σταμάτα! Θα τσακιστείς! Γκρίζα! Ελάτε αμέσως εδώ! Ελάτε να δείτε!

Αγοράκι - (Φωνάζοντας) Θα μας δώσει κανείς κανένα χέρι εδώ!

Κορίτσι - Αρπάξτε τον! Δεν αντέχω άλλο! Θα πέσουμε!

Μεγάλο Γκρι- Βλέπω καλά (Φωνάζοντας στο αγόρι) Τι δουλειά έχεις εσύ εδώ βρε! Κατέβα αμέσως κάτω!

Μεσαίο - Πείτε μου βρε παιδιά τι γίνεται, δεν βλέπω τίποτα!

Ροζ - Ένα αγοράκι προσπαθεί να σκαρφαλώσει εδώ πάνω!

Μεγάλο Γκρι - Βρε ένα φου να σε κάνει ο άνεμος θα εξατμιστείς και μια ψυχάλα θα απομείνεις! Πού είναι οι γονείς σας!
Ξέρετε ότι τα παιδία απαγορεύονται εδώ πάνω το Φθινώπορο, ο καιρός είναι απρόβλεπτος!

Κορίτσι - Ανεβάστε τον σάς παρακαλώ! Δεν τον ξέρετε καλά!

Μεσαίο Γκρι - Αν μας ακούσει ο Ουρανός αποβολή κατευθείαν! ΄Παιδιά μου μην φωνάζετε! Ήσυχα! ( Γυρνάει στο Ροζ). Φέρε το σχοινί γρήγορα!

( Το Ροζ τρέχει και φέρνει το σχοινί - Το ρίχνουν κάτω το σχοινί και το κορίτσι το δένει γύρω από το αγόρι - Τον τραβάνε όλοι πάνω - Το αγοράκι επιτέλους φτάνει πάνω. Όλοι πέφτουν
χάμω λαχανιασμένοι και κουρασμένοι)

Μεγάλο Γκρι - Ναθεμάτο! που 'ναι ο Chopin! H πίεση μου ανέβηκε με αυτήν την περιπέτεια. Τι κάνεις εδώ αγόρι μου, αν μας δει ο Ουρανός θα μας διώξει όλους!

Αγοράκι - Παρέα! Μόνο παρέα ήρθα να σας κάνω! Αριστούργημα είστε σήμερα!

(Βλέπουμε το Ροζ σύννεφο να περνει το αγοράκι από το χέρι και να τον γυρνάει σβούρες. Η ημέρα συνεχίζει κανονικά)

15. I would continue writing the story:

The Clouds

(Doris Day is playing in the background) We find ourselves in the small town during the break of a very beautiful dawn. We are up on a roof, we see the entire town and most of the story unfolds up here.
We find the Sky up here as well, he's lying down, he's sound asleep and snoring, a hat is covering his face. As the story unfolds the Sky won't get up and he won't really move his hat
from his face, we only hear his voice.
We see the Sun at a distance coming out of her house, she's eating her favorite sunflower seeds as she walks through the town. The Clouds, the townspeople, are coming out of their homes
as well. We hear their goodmorning's as they all reach a house, they are chit chatting as they wait for the forklift to lift them up on the roof. The Clouds are wearing white, light grey
and pink clouds, the Sky is wearing greyblue suit and a tie.

Big Grey:I'm not moving an inch today. I'll tell you, yesterday's shift was something else, boy oh boy, I'm so sore I can barely move.
(As he stretches) Dear me, I'm getting ooooold.

( We now see the forklift lifting the Big White Cloud, as he's being lifted he shout's at the driver)

Big White: Wil you keep that thing steady! What are we on a boat? Didn't you get any sleep yesterday!

(The Big Grey Cloud take's a long and good look at the Pink Cloud)

Big Grey: My oh my, don't you look stunning today!

Pink: (Showing off her dress) Isn't it gorgeous, look (she twirls around). I'm just in the mood for going out and about today, I spent all of yesterdays shift
listening to Big White complaining.

(The forklift waits patiently for Pink to get on it. As Pink get's on it she's nagging)

Pink: Look at this mess, don't you ever clean this this up? How am I supossed to get up here? Look at that now! I'm going to ruin my dress.

(The forklift now waits patiently for the Big Grey Cloud)

Big Grey: Will you hold your horses! What's the big rush ( we can hear him ouching as he moves) Dear me, I've never been so sore in my life. I want a medal at the end of this shift.

(He get's up on the forklift and it lift's him up on the roof. Only the Sun that's been waiting patiently munching on her sunflower seeds
and a couple of other Clouds need to go up now. But we're already up on the roof with the rest of the crowd and the Sun and the couple of Clouds arrive one by one. Everyone's
getting ready, they tidy up the chair's and a small table that's up there, they take some quick bites from their bagels. The Sky stops snoring, lifts his hat just a little bit,
yawns and begins.)

Big Grey

Present!

Smaller Grey

Present!

Big White

Present!

You're a mess Big White, you're covered in crumbs!

Big White: (As he's cleaning himsef up he mumbles) He doesn't miss a thing, does he!

Sky: Smaller White

Smaller White: Present

Sky: What is this? A conspiracy with Big White? Go get some petty cash at the end of your shift on go for some shopping for goodness sake! It's a pitiful sight!

Smaller White: Yes Sir!

Sky: Sun!

Sun: (As she's chewing on her sunflower seeds) Present!

Sky: Spit those out, will ya?

(The Sun spit's out the seeds and one of them lands right in Smaller Greys eye.

Smaller Grey: I can't see, I'm half bliiind!

(Sky continues)
Sky : Sun! You're wardrobe is too revealing, I've only told you a gazillion times! We had another heart attack yesterday! We're scaring the wits out of them down there,
no one's gonna want to look up at us, cover up!

(The Sun giggles)

Sky: What are you waiting for! It's showtime!

Pink : Hey, what about me? I'm here too!

Sky : Oh you are! And I thought someone brought a spinning top with them today. Sit still!

(Pink stops twirling)

Sky: Pink!

Pink: Present!

Sky : It's showtime! ( He starts snoring again)

(Big and Smaller White are strolling and chatting. The Sun is posing like she's in a photo shoot. Pink is twirling. Big Grey take's a seat and Smaller Grey is still trying
to get the seed out of his eye.)

Big Grey - Hey, play some Chopin will ya? Something classy! We're magnificent today!

(Smaller Grey walks up to the Sun)

Smaller Grey : I've gone half blind because of you! You think you can take a break from your photo shoot and help me take the seed out of my eye!

Sun: You're a jinx you know, of all the possible places that seed landed straight into your eye!

(We suddenly see Pink looking straight down! There's a girl holding a young boy on her shoulders. The young boy is trying to climp up on the roof.

Pink: Will ya look at that! What are you doing down there! Hey Grey's come here and take a look at this!

Boy: (He shouts at them ) Will someone give me a hand here!

Girl: Give him a hand will you! We're both going to fall!

Big Grey: What is this? (Shouting at the boy) What are you doing? Get down from there!

Smaller Grey: I can't see a thing here- Can someone tell me what's going on!

Pink: There's a boy! He's trying to climb up!

Big Grey: Hey kid! It's only gonna take the Wind to blow on you once and you'll evaropate into a drizzle! Where are your parents? You know there's no kids allowed up here during Fall, the weather's unpredictible!

Girl: Please give him a hand, won't you! You don't know him like I do! He's never gonna give up!

Smaller Grey: Ohhh for Goodness sake, if the Sky wakes up we're all gonna get kicked out of here- Stop shouting will you! Be quiet! (He turns to Pink) Hand me the rope!

(Pink goes and grabs the rope. They throw it to the kids and the girl ties the young boy with it. They all pitch in and lift him up. The boy finally reaches the roof .Everyone sits down exhausted)

Big Grey - Will ya play some Chopin already! My blood pressure's up! What're you doin here kid! If the Sky sees us he's gonna kick us all out!

Boy - What are you mean? I just came to hang out! you all look so magnificent today!

(Pink takes the the boy by the hand, she dances with him and tworls him around ... and the day goes on)

The End.

16. I would write an open letter to temple grandin, the autism community and all the people that are considered to be 'on' and 'off' the spectrum

Hello Temple Grandin:

I hope all is well with you.
I have been meaning to write this letter for quite a while now. The limit on your website is 500 words and so I decided to write an open letter to you.
This effort is part of a project that I am working on that answers Susan Henkels question " What if there was nothing wrong with you, what would you do differently?" One of my answers is a thought and experience that I would like to share with you.

Earlier this year I had the chance to watch many of yours and other peoples talks in regards to autism (mostly Ted/Google Talks). Thank you so much for these talks, they are wonderful.

When I think about something I make a great effort to see it from a practical point of view.

One of the things that really stood out from these talks is the difficulty and challenge that people 'on' and 'off' the spectrum face when it comes to understanding one another. Communicating clearly and effectively the expectations that people 'on' and 'off' the spectrum and all the in betweens and undecided have of each other seems to be quite of a challenge, especially in a work, school or any kind of team environment.

I have been on a very, very, very long road of restructuring myself and my whole life (as much of it that is in my control) these past 5 years.

A couple of weeks ago I stumbled upon a job opening and amongst the long list of requirements was a Situational Judgement test. I personally had never heard of these. Here are some clear explanations of what they are:

"During a Situational Judgement test, the test takers are given a variety of scenarios related to the day-to-day challenges and responsibilities of the job in question.
Each scenario incorporates a range of responses and you’ll be tasked with rating the effectiveness of each response."
"Many employers are using a “storyline” approach which presents a ‘day-in-the-life’ experience."

There is no one right or wrong answer. It usually requires a person to rate all the answers in order of appropriatness/ effectiveness, or to choose the three best answers.

Never having taken one before I looked for sample tests and I chose the UCAT (Admission Testing for Health Professionals)
I dont want to be a doctor nor do I want to pretend to be one. I chose this specific Situational Judgment Test because aside from it being a high stakes environment (one is deals with the well being of patients and life /death situations) the skills required to be a great doctor are:

Communication
Emotional Intelligence
Problem Solving
Attention to Detail
Decision Making Skills
Professionalism
Teamwork Skills
Leadership
Resilience
Capacity for Learning

Needless to say that my answers to the first round of questions were really off and when reading what answers I should have chosen I was having the
following moments:

Really! This is what would be expected!

What? Why didn't you just say so!

Why are my answers in the opposite direction?

I wish I had known this!

This is how people think!

This is a more rare one: No wonder why problem x exists! I'de like to argue with the person in charge of choosing what the correct response is!

After quite a mumber of these moments I persisted. As I went on I found that I was improving in my ability to spot the most appropriate and least appropriate answers,
the middle answers were still a bit off. I persited and improved a bit in the middle answers as well (I went through maybe 60 storyline questions)

I am 39 years old and I am telling you that this experience was an eye opening one for me. I never had difficulty with actual work and asignments but everything else
was incredibly challenging for me in my life, communicating with people, working with people, understanding expections. It really demystified what was expected and what
could be more effective in terms of responding to situations.

I understand that the 'on' the spectrum experience is not a clear cut one, there is an incredible amount of diversity in this ecosystem, the same goes though for
the 'off' the spectrum ecosystem. Personally I would love if someone could just give me a whole lot of storyline situations so I can can really picture
what working together and communicating with each other would look like (ideally). Otherwise it's a process of guessing, unecessary adjustments, feelings of pressure and vaguenes.

That's it Temple Grandin. Thank you so much for being who you are.

P.S These tests really are also enlightening in terms of understanding how clueless one ecosystem is of the other but most importantly how clueless we all are in general when it comes to judging how to respond effectively in really important situations.

It also provided me with this kind of moment (although this is rare) : No wonder why we are dealing with so many problems! This is the expected behavior! I'de like to argue against that answer please!

16. ΘΑ ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΓΡΆΨΩ ΜΙΑ ΑΝΟΙΚΤΉ ΕΠΙΣΤΟΛΉ ΠΡΟΣ ΤΗΝ TEMPLE GRANDIN,
ΣΕ ΑΥΤΟΥς ΠΟΥ ΒΡΊΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΦΆΣΜΑ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΜΟΎ ΚΑΙ ΕΚΤΟς ΑΥΤΟΥ.

Γεια σου Temple Grandin:

Ελπίζω να είναι όλα καλά μαζί σου.
Ήθελα να σου γράψω αυτό το γράμμα αρκετό καιρό τώρα.
Το όριο στην ιστοσελίδα σας είναι 500 λέξεις και έτσι αποφάσισα να γράψω μια ανοικτή επιστολή προς εσάς.
Αυτή η επιστολή είναι μέρος μιάς μεγαλύτερης προσπάθειας να απαντήσω στο ερώτημα της Susan Henkels
"Αν δεν συνέβαινε τίποτα απολύτως μαζί σας, τι θα κάνατε διαφορετικά;"
Μία από τις απαντήσεις μου είναι η παρακάτω εμπειρία και μια σκέψη που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

Στήν αρχή της χρονιάς είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσουν πολλές από τις δικές σας και πολλώς άλλων τις συνομιλίες
σχετικά με τον αυτισμό (ως επί το πλείστον Ted / Google Talks). Σας ευχαριστώ πολύ για αυτές τις συνομιλίες, είναι υπέροχες.
Όταν σκέφτομαι κάτι, κάνω μεγάλη προσπάθεια να το δω και απο την πρακτική του μεριά.
Ένα από τα πράγματα που πραγματικά ξεχωρίζουν από αυτές τις συνομιλίες
είναι η δυσκολία και η πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στο φάσμα του αυτισμού και εκτός αυτου όταν πρόκειται να συννενοήθουν και να επικοινωνήσουν μεταξύ τους .
Η σαφής και αποτελεσματική επικοινωνία των προσδοκιών που οι άνθρωποι «στο» και «εκτός» του φάσματος
έχουν ο ένας από τον άλλο φαίνεται να είναι αρκετά μεγάλη και δύσκολη πρόκληση, ειδικά σε ένα εργασιακό, σχολικό ή οποιασδήποτε κατάστασης που απαιτεί ομαδική συνεργασία.

Τα τελευταία 5 χρόνια Βρισκομαι πάνω ένα πολύ, πολύ, πολύ μακρύ δρόμο αναδιάρθρωσης του εαυτού μου και ολόκληρης της ζωής μου
(όποιο μέρος της βρίσκεται υπό τον έλεγχό μου).

Μια-δυο εβδομάδες πριν διάβασα για μιά θέση εργασίας που είχε διάφορες απαιτήσεις και ανάμεσα σε αυτές
υπήρχε ένα Τεστ Αξιολόγησης Υποθετικών Καταστάσεων. Προσωπικά δεν είχα ακούσει ποτέ για κάτι τέτοιο.
Εδώ είναι μερικές σαφείς εξηγήσεις για το τι είναι:

"Κατά τη διάρκεια ενός Τεστ Αξιολόγησης Υποθετικών Καταστάσεων, οι δοκιμαστές λαμβάνουν διάφορα σενάρια που σχετίζονται με τις καθημερινές προκλήσεις και ευθύνες της εν λόγω εργασίας.
Κάθε σενάριο ενσωματώνει μια σειρά απαντήσεων και θα σας ανατεθεί την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας κάθε απόκρισης."
"Πολλοί εργοδότες χρησιμοποιούν μια "ιστορία/σενάριο" προσέγγιση που παρουσιάζει την εμπειρία μίας καθιερώμενης μέρας"

Δεν υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση, υπάρχουν οι πιο σώστες και πίο λάθος απαντήσεις.
Συνήθως απαιτεί από ένα άτομο να βαθμολογεί όλες τις απαντήσεις με τη σειρά της καταλληλότητας / αποτελεσματικότητας, ή να επιλέξει τις τρεις καλύτερες απαντήσεις.

Ποτέ δεν έχουν λάβει ένα πριν έψαξα για εξετάσεις δείγματος και επέλεξα το UCAT (Τέστ Αξιολόγησης για τους Επαγγελματίες στον Τομέα της Υγείας)
Δεν θέλω να γίνω γιατρός, ούτε θέλω να προσποιηθώ ότι είμαι γιατρός.
Επέλεξα αυτό το συγκεκριμένο Τεστ Αξιολόγησης Υποθετικών Καταστάσεων
διότι εκτός από το ότι είναι ένα περιβάλλον που αντιμετώπιζει κάποιος κατάστασεις ευημερίας/ζωής/θανάτου, οι δεξιότητες που απαιτούνται για να είναι κάποιος καλός γιατρός είναι:

Επικοινωνία
Συναισθηματική Νοημοσύνη
Ποτελεσματική Επίλυση Προβλημάτων
Προσοχή στη Λεπτομέρεια
Δεξιότητες Λήψης Αποφάσεων
Επαγγελματισμό
Δεξιότητες Ομαδικής Εργασίας
Ηγεσία
Ανθεκτικότητα
Ικανότητα Μάθησης

Περιττό να σας πω ότι οι απαντήσεις μου στον πρώτο γύρο των ερωτήσεων απείχαν απο τις πιο σωστές απαντήσεις και όταν διάβαζα τις σωστές απαντήσεις και την λογική
των απαντήσεων είχα τις ακολούθες αντιδράσεις:

Αλήθεια! Τέτοιες προσδοκίες έχουν!

Τι? Γιατί δεν το είπατε από πρίν ότι θέλετε και περιμένετε αυτό;

Γιατί οι απαντήσεις μου πάνε προς την αντίθετη κατεύθυνση των σωστών;

Μακάρι να το ήξερα αυτό πρίν, τόσα χρόνια νόμιζα ότι ήταν αλλίως! Γιατί
δεν τα έχει επικοινωνήσει κανείς αυτά ξεκάθαρα!

Έτσι σκέφτονται οι άνθρωποι!

Α! Για αυτό υπάρχουν τέτοια προβλήματα ακόμα! Με τέτοια μυαλά πως να μην υπάρχουν αυτές οι καταστάσεις ( :) αυτή ήταν μια πιο σπάνια αντίδραση)

Εγώ επέμεινα όμως και απαντούσα και αλλες ερωτήσεις
Καθώς προχωρούσα στο τέστ, διαπίστωσα ότι βελτιωνόμουν στην ικανότητά μου να εντοπίζω τουλάχιστον την πιο κατάλληλη και την λιγότερο κατάλληλη απαντήση,
οι μεσαίες απαντήσεις ήταν ακόμα προβληματικές.
Επέμεινα όμως και βελτιώθηκα λίγο και στις μεσαίες απαντήσεις (έφτασα μέχρι 60 ερωτήσεις νομίζω)

Είμαι 39 ετών και σας λέω ότι αυτή η εμπειρία με άνοιξε τα μάτια.
Ποτέ δεν είχα δυσκολία με την εργασία καθαυτού μα με όλα τα άλλα
είχα απίστευτη δυσκολία στη ζωή μου, επικοινωνία με ανθρώπους στον χώρο εργασίας,
ομαδική δουλειά, κατανοώντας τις προσδοκίες. Πραγματικά απομυθοποιήσε τις προσδοκίες που υπάρχουν όσων αφορά
την αποτελεσματική αντιμετώπιση διαφόρων καταστάσεων.

Αντιλαμβάνομαι ότι η εμπειρίες και προσδοκίες των ανθρώπων 'στο' φάσμα και 'έκτός' δεν είναι σαφής, υπάρχει μία απίστευτη ποικιλομορφίας και στα δύο οικοσυστήματα αυτά,

Προσωπικά θα ήθελα κάποιος να μου δώσει μόνο ένα σωρό καταστάσεις και σενάρια ώστε να μπορώ πραγματικά να κατανοήσω
ποιές συμπεριφορές, ποιές προσδοκίες, ποια αντιμετώπιση είναι πιο αποτελεσματική όσων αφορά την συνεργασία και επικοινωνία των ανθρώπων 'στο' και 'εκτος' του φάσματος .
Διαφορετικά είναι μια διαδικασία εικασίας, αόριστω λκαι λανθασμένων υποθέσεωναν, μη απαραίτητων προσαρμογών και απο τα δυό αυτά οικοσυτήματα και αισθήματα πίεσης και αγχους
πολές φορες.

Επίσης me τέτοιες ερωτήσεις και σενάρια μπορεί ένας ανθρωπος να καταλάβει το τρομακτικό μεγεθός thw ασχετοσύνης που έχει το ένα οικοσ΄υστημα για το άλλο και το τρομακτικό μεγέθος της ασχετοσύνης που υπάρχει σε γενικές γραμμές.

Αυτ'α temple grandin. Σ' ευχαριστώ πολύ που είσαι αυτh που είσαι.

17. I would share with you an "i'm definintely giving this a chance! experience" this is an unbelievably unique, interesting, entertaining, perpective that's really fun.

After 5 years and with a few exceptions I'm finally able to enjoy the Horror Genre again.

How Horror Movies Taught Me Empathy | Mark Gunnells | TEDxFurmanU

What horror films teach us about ourselves and being human | Dr. Steven Schlozman | TEDxNashville

18. ON HOW THE FIGHT AGAINST RAcIsM REALLY LOOKS LIKE THESE PAST YEARS FOR A WHITE girl. DO I NEED your (hebrew, african american, hispanic, disabled, homosexual, transexual and anyone else i haven't mentioned) SUPPORT?

YOU BETCHA.

but let us FIRST start by COMMUNICAting THE real and true COST, accurately, WITH NO SUGAR COATING (AND YES IT was and it IS VERY much WORTH IT).

HERE'S TO PINK FLOYD.

19. I would let you know what the notion of playing means to me

Playing & Talking

Herman Hesse's

the Glass Bead Game & Donald Knuth

I derive my notion of playing directly from Herman Hesse's the Glass Bead Game. Up until now though there was always something missing, which I finally found today. One should not go without the other when thinking about what playing is, I believe it would be dangerous to do so. These are the two quotes:

"The Glass Bead Game is thus a mode of playing with the total contents and values of our culture; it plays with them as, say, in the great age of the arts a painter might have played with the colors on his palette. All the insights, noble thoughts, and works of art that the human race has produced in its creative eras, all that subsequent periods of scholarly study have reduced to concepts and converted into intellectual values the Glass Bead Game player plays like the organist on an organ. And this organ has attained an almost unimaginable perfection; its manuals and pedals range over the entire intellectual cosmos; its stops are almost beyond number. Theoretically this instrument is capable of reproducing in the Game the entire intellectual content of the universe."

Herman Hesse -The Glass Bead Game

" There might be some light on the horizon, however. I predict that in the not too distant future people in academic life are going to define themselves not by one specialty but by two subspecialties that belong to two rather different main specialties. This means that we'll have a web of interests, in which each person will serve as a bridge between different parts of the overall structure. You can see that this is much better than having a tree hierarchy that branches out further and further, with nobody able to talk to the people of other sub - branches. We'll have people that belong to two areas, in two different parts of the overall structure. Then we'll be able to have some hope of coping with new knowledge as it comes along. Maybe after 50 more years go by people will carry this process further and have three sub sub sub specialties"

Things a Computer Scientist Rarely Talks About

(You can find the audio lectures here:

https://www-cs-faculty.stanford.edu/~knuth/things.html )

19. θα μοιραζόμουν μαζί σας το τι εστί παιχνίδι για εμένα

Παιχνίδι & η Αξία της Συζήτησης

Την ιδέα μου για το τι εστί παιχνίδι την αποκομίζω απευθείας από το βιβλίο του 'Ερμαν Έσσε.
Μέχρι τώρα όμως υπήρχε πάντα κάτι που έλειπε από αυτήν την ιδέα, το οποίο επιτέλους βρήκα σήμερα και είναι μία ιδέα του Donald Knuth.
Αυτές οι παρακάτω δύο ιδέες θα πρέπει να είναι αχώριστες όταν σκεφτόμαστε την έννοια του παιχνιδιού, αλλιώς υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να δημιουργηθεί μια ριψοκίνδυνη, μίζερη και βαρετή πραγματικότητα.
Αυτές είναι οι δύο ιδέες, οι οποίες μεταφράζω από τα Αγγλικά (δεν είναι επίσημη μετάφραση και οι μεταφράσεις πάντα είναι αποτέλεσμα συνεργασίας μού με τα online translators):
"Το παιχνίδι The Glass Bead Game είναι έτσι ένας τρόπος παιχνιδιού με το συνολικό περιεχόμενο και τις αξίες του πολιτισμού μας, παίζει μαζί τους, όπως, ας πούμε, στη μεγάλη εποχή των τεχνών ένας ζωγράφος θα μπορούσε να έχει παίξει με τα χρώματα στην παλέτα του.
Όλες οι ιδέες, ευγενείς σκέψεις, και τα έργα τέχνης που η ανθρώπινη φυλή έχει παράγει στις δημιουργικές εποχές της,
όλα αυτά πού οι επόμενες περίοδοι της επιστημονικής μελέτης έχουν μειώσει σε έννοιες και μετατρέψει σε διανοητικές αξίες, ο παίκτης του Glass Bead Game παίζει σαν οργανίστας σε ένα όργανο.
Και αυτό το όργανο έχει επιτύχει μια σχεδόν αφάνταστη τελειότητα, τα εγχειρίδια και τα πεντάλ του κυμαίνονται σε ολόκληρο το πνευματικό σύμπαν... Θεωρητικά αυτό το όργανο είναι ικανό να αναπαράγει στο παιχνίδι ολόκληρο το πνευματικό περιεχόμενο του σύμπαντος."

Herman Hesse - The Glass Bead Game/Magister Ludi

"Ωστόσο δεν βρισκόμαστε στο απόλυτο σκοτάδι*(διόρθωση).
Προβλέπω ότι στο όχι πολύ μακρινό μέλλον οι άνθρωποι στην ακαδημαϊκή ζωή πρόκειται να ορίζονται
όχι από μια ειδικότητα αλλά από δύο υπό ειδικότητες που ανήκουν σε δύο μάλλον διαφορετικές κύριες ειδικότητες.
Αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε έναν ιστό ενδιαφερόντων, στον οποίο κάθε άτομο θα χρησιμεύει ως γέφυρα μεταξύ των διαφορετικών τμημάτων της συνολικής δομής.
Μπορείτε να δείτε ότι αυτό είναι πολύ καλύτερο από ό, τι μια ιεραρχική δεντρική δομή που διακλαδίζεται όλο και περισσότερο,
με κανέναν να μην είναι σε θέση να μιλάει, να συζητάει, με τους ανθρώπους των άλλων υπό - κλάδων. Θα έχουμε ανθρώπους που ανήκουν σε δύο περιοχές, σε δύο διαφορετικά μέρη της συνολικής δομής. Τότε θα είμαστε σε θέση να έχουμε κάποια ελπίδα ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την ροή των νέων γνώσεων καθώς έρχεται.
Ίσως μετά από 50 ακόμα χρόνια αυτή η διαδικασία θα εξελιχτεί περαιτέρω και οι άνθρωποι θα έχουν έχουν τρεις υπό υπό υπό ειδικότητες"

Things a Computer Scientist Rarely Talks About -Donald Knuth
(Μπορείτε να βρείτε τις ηχογραφήσεις εδώ:
https://www-cs-faculty.stanford.edu/~knuth/things.html )

20. θα μοιραζόμουν μία σκέψη μου με τους μεταφραστές ( είτε είναι άνθρωποι είτε είναι αυτόματοι) και με τους ανθρώπους του θεάτρου

η συνάρτηση της ασυναρτησίας και οι μεταφράσεις αυτών

Σήμερα είδα έναν απίστευτο μονόλογο (που φαινομενικά ήταν ασυνάρτητος) και θυμήθηκα πόσο ωραία μπορεί κάποιος να νιώσει όταν διαβάζεις δυνατά τέτοια κείμενα (που φαίνονται η ακούγονται ασυνάρτητα μα φυσικά δεν είναι). Είναι σαν κάθαρση, σαν ένας εξορκισμός κάθε αισθήματος καταπίεσης η συναισθηματικής εγκράτειας, το κείμενο δεν σε 'κλειδώνει' μα σε απελευθερώνει καθώς το διαβάζεις δυνατά.

Μερικοί θεατρικοί δάσκαλοι όταν έβλεπαν τους μαθητές να επαναλαμβάνουν έναν μονόλογο με την ίδια χροιά και την ίδια συναισθηματική διακύμανση, δηλαδή, όταν έβλεπαν ότι 'κλείδωνε' κάποιος το κείμενο με αυτόν τον τρόπο, απευθείας τον αφαιρούσαν τα 'κλειδιά' , παίρναν το κείμενο και αφαιρούσαν παντελώς την στίξη και βάζαν τούς μαθητές να το εκφωνήσουν και να το απομνημονεύσουν έτσι, μετά τους το έδιναν πίσω με την στίξη άθικτη. Ήταν μία άσκηση ξεκλειδώματος για χάρη του κειμένου και όχι του μαθητή, και ήταν αρκετά αποτελεσματικός.

Βρήκα λοιπόν ένα και το διάβασα στα Αγγλικά και εκτονώθηκα αρκετά και μετά αφού δεν βρήκα την μετάφραση, πήρα το κείμενο και είπα αφού είναι ασυναρτησίες, όποια και να είναι η αυτόματη μετάφραση δεν κάνει και τόση διαφορά όσον αφορά την εκφώνηση και το συναίσθημα την εκτόνωσης, κάθαρσης και 'εξορκισμού.

Έκανε όμως, οπωσδήποτε έκανε. Υπάρχει κάποια συνάρτηση πίσω από αυτό που φαίνεται ασυνάρτητο. Ίσως ένα ωραίο τεστ αξιολόγησης για τους αυτόματους μεταφραστές είναι πώς μπορούν να συναρτήσουν την ασυναρτησία και όχι την συνάρτηση.

Οπ'οτε τώρα θέλω να δω αν θα νιώσω έτσι όπως πρέπει με την συνηθισμένη διαδικασία μετάφρασης, πού είναι αποτέλεσμα συνεργασίας ανθρώπου και μηχανής.

20. I WOULD SHARE A THOUGHT OF MINE WITH THE TRANSLATORS (WHETHER THEY'RE PEOPLE OR SOFTWARE) AND WITH THEATRE PEOPLE

the coherence of incoherence and it's translations

Today I watched a couple of really great monologues, one of them was seemingly* incoherent (seemingly* being the keyword here) and I remembered how good it feels to read material like that aloud (passages that seem incoherent but they never truly are.)

It is like a 'cleansing', an 'exorcism' of feelings that are a result of oppresion or emotional restraint. These passages do not 'lock' you but 'free' you as you read them aloud.
Some old school theatre teachers, when they saw the students repeating a monologue with the same tone
and the same emotional variation, that is, when they saw that someone was 'locking' the passage in this way, they would immediately take away the 'keys', they would immediately take hold of the 'passage' remove all punctuation from it and would have the students read it aloud and memorize it without the punctuation.
Afterwards of course they would return it with the punctuation intact. It was an 'unlocking' exercise for the sake
and well being of the passage and not the students, and it was quite effective.
So I found a passage like that and read it in English and it really did make me feel so so so good just as I had suspected. I relaxed a lot and I wanted to read it in Greek for comparision
but didn't find a translation so I took the text and said since it is nonsense, since it is incoherent, whatever automated translation pops up it wont make much difference
and won't take anything away from this process of 'exorsicing', 'releasing' 'cleansing' from all that is oppresive and restraining.
But it did, it definitely did. There is afterall, and we must remember this, a coherence behind what seems incoherent.
So a very fair evaluation for automated translators is how they can idnetify and work with the coherence of incoherence
rather than the coherence of coherence.
So now I want to see if I'll feel like I'm supossed to after I translate it like I usually do
(which is the result of human-machine collaboration.)

21. I would continue working on entry 20. (the coherence of incoherence & translations & theatre)

human & machine translation of Waiting for Godot -Lucky's Monologue from Fench/English to Greek

Please see entry # 20 (previous entry) for further details. I chose to work on a translation of Lucky's monologue from Waiting for Godot. This is a work in progress and a result of human -machine collaboration. I am using Liddell, Scott, Jones Ancient Greek Lexicon and Online Translation software. This is what I have translated so far:

Δεδομένου της ύπαρξης τέτοιας που αναβλύζει από τα δημόσια έργα
του Poincon και Wattman ενός προσωπικού Θεού quaquaquaqua με άσπρη γενειάδα quaquaquaqua
εξόν χρόνου και άνευ βαθμού που από τα ύψη της θεϊκής απάθειας θεϊκής αθαμβίας θεϊκής αφασίας πού μας αγαπά [στερνά] με μερικές εξαιρέσεις για λόγους άγνωστους
μα θα δείξει ό χρόνος και υποφέρει όπως την θεϊκή Miranda για όσους που για λόγους άγνωστους
μα θα δείξει ο χρόνος
ωθούμενοι στην οδύνη
ωθούμενοι στη πυρά
η οποία φλογοφορούσα πυρά εάν συνεχίσει και ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει
θα πυροδοτήσει το στερέωμα δηλαδή θα τινάξει την κόλαση στα ουράνια
τόσο μπλε
τόσο ατάραχτη και ήρεμη
τόσο ήρεμη
με μια ηρεμία πού ακόμη και αν είναι διαλειπούσα είναι καλύτερη από το τίποτα
μα ας μην βιαζόμαστε και παίρνωντας στα υπόψη μάς ότι ως αποτέλεσμα των ημιτελών εργασιών
εστεμμένοι από την Ακακακακαδεμία της Ανθρωποποπομετρίας
του Essy και Possy των Testew και Cunnard
έχει αποδειχτεί πέραν κάθε αμφιβολίας πέραν οποιασδήποτε άλλης αμφιβολίας ότι αυτό που
προσκολλάτε στον μόχθο των ανθρώπων... (Μέχρι εδώ το έχω δουλέψει)

22. i would continue to tinker with the translation (see entry 21 & 22)

On adding a dictionary as a source - Waiting for Godot translation to Greek (Lucky's monologue)

I'm adding an additional dictionary -Diderot & d' Alembert. Beckett originally wrote it in French. For example, when selecting the Greek word for labours Diderots and LSJ dictionaries proved useful. These are the changes:

Δεδομένου της ύπαρξης τέτοιας που αναβλύζει από τα δημόσια έργα
του Poincon και Wattman ενός προσωπικού Θεού quaquaquaqua με άσπρη γενειάδα quaquaquaqua
εξόν χρόνου και άνευ βαθμού που από τα ύψη της θεϊκής απάθειας θεϊκής αθαμβίας θεϊκής αφασίας πού μας αγαπά [στερνά] με μερικές εξαιρέσεις για λόγους άγνωστους
μα θα δείξει ό χρόνος και υποφέρει όπως την θεϊκή Miranda για όσους που για λόγους άγνωστους
μα θα δείξει ο χρόνος
ωθούμενοι στην οδύνη
ωθούμενοι στη πυρά
η οποία φλογοφορούσα πυρά εάν συνεχίσει και ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει
θα πυροδοτήσει το στερέωμα δηλαδή θα τινάξει την κόλαση στά ουράνια
τόσο μπλε
τόσο ατάραχτη και ήρεμη
τόσο ήρεμη
με μία ηρεμία πού ακόμη και αν είναι διαλειπούσα είναι καλύτερη από το τίποτα
μα ας μην βιαζόμαστε και παίρνωντας στα υπόψη μάς ότι ως αποτέλεσμα των ημιτελών έργων
εστεμμένα από την Ακακακακαδεμία της Ανθρωποποπομετρίας
του Essy και Possy των Testew και Cunnard
έχει εδραιωθεί πέραν κάθε αμφιβολίας πέραν οποιασδήποτε άλλης αμφιβολίας ότι αυτό που
προσκολλάτε στα έργα των ανθρώπων ότι ΄ως αποτέλεσμα των ημιτελών έργων του Testew και Cunnard
έχει εδραιωθεί και εφεξής μά ας μήν βιαζόμαστε για λόγους άγνωστους ότι ώς αποτέλεσμα των δημοσίων έργων
του Puncher και Wattman έχει εδραιωθεί πέραν κάθε αμφιβολίας ότι παίρνωντάς υπόψη τα έργα των Fartov και Belcher που έμειναν
ημιτελή για λόγους άγνωστους
των Testew και Cunard πού έμειναν ημιτελή έχει αποδειχτεί αυτό που πολλοί αρνούνται ότι ό άνθρωπος του Testew και Cunard ότι ο άνθρωπος εν ολίγοις έν συντομία

22. i would continue to tinker with the godot monologue translation. this is version 2 and thoughts on car salesmen from the '60's

I found a commercial from the 60's -it was an oldschool used car salesman, a real 2 minute monologue of him selling a used car. if i could find an actor or actress (i can't recreate what i want) that's the archetype i would base lucky's monologue on. if i'm not mistaken the original instruction was for a monotone sales pitch. although the prevelant definition of monotone also includes 'without intonation or expressiveness' i found some definitions = 'of one tone in music'. sales people from the 60's had a very musical, one tone, repetetive tone, delivery. it's really beautiful to watch them.

Lucky: Δεδομένου της ύπαρξης τέτοιας που αναβλύζει από τα δημόσια έργα του Poincon και Wattman ενός προσωπικού Θεού quaquaquaqua με άσπρη γενειάδα quaquaquaqua εξόν χρόνου και άνευ βαθμού που από τα ύψη της θεϊκής απάθειας θεϊκής αθαμβίας θεϊκής αφασίας πού μας αγαπά [στερνά] με μερικές εξαιρέσεις για λόγους άγνωστους μα θα δείξει ό χρόνος και υποφέρει όπως την θεϊκή Miranda για όσους που για λόγους άγνωστους μα θα δείξει ο χρόνος
ωθούμενοι στην οδύνη ωθούμενοι στη πυρά
η οποία φλογοφορούσα πυρά εάν συνεχίσει και ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει θα πυροδοτήσει το στερέωμα δηλαδή θα τινάξει την κόλαση στα ουράνια
τόσο μπλε τόσο ατάραχτη και ήρεμη
τόσο ήρεμη με μια ηρεμία πού ακόμη και αν είναι διαλειπούσα είναι καλύτερη από το τίποτα μα ας μην βιαζόμαστε και παίρνωντας στα υπόψη μάς ότι ως αποτέλεσμα των ημιτελών έργων
εστεμμένα από την Ακακακακαδεμία της Ανθρωποποπομετρίας του Essy και Possy των Testew και Cunard έχει εδραιωθεί πέραν κάθε αμφιβολίας πέραν οποιασδήποτε άλλης αμφιβολίας ότι αυτό που
προσκολλάτε στα έργα των ανθρώπων ότι ΄ως αποτέλεσμα των ημιτελών έργων του Testew και Cunard έχει εδραιωθεί και εφεξής μα ας μην βιαζόμαστε για λόγους άγνωστους ότι ως αποτέλεσμα των δημοσίων έργων του Puncher και Wattman έχει εδραιωθεί πέραν κάθε αμφιβολίας ότι παίρνωντας υπόψη τα έργα των Fartov και Belcher που έμειναν
ημιτελή για λόγους άγνωστους των Testew και Cunard πού έμειναν ημιτελή έχει αποδειχτεί αυτό που πολλοί αρνούνται ότι ό άνθρωπος του Testew και Cunard ότι ο άνθρωπος εν ολίγοις εν συντομία
παρόλη την αλματώδη προσπάθεια σίτισης και αποπάτησης απορρέεται και διαρρέεται απορρέεται και διαρρέεται.

23. This is the last translation revision i'll be able to post below. my apologies for the typos -im rishing before my computer reaches it;s final end.

entry #24 should be the last post on this site, there will be an explanation there.

Δεδομένου της ύπαρξης τέτοιας που αναβλύζει από τα δημόσια έργα
του Poincon και Wattman ενός προσωπικού Θεού quaquaquaqua με άσπρη γενειάδα quaquaquaqua
εξόν χρόνου και άνευ βαθμού που απο τα ύψη της θεικής απάθειας θεικής αθαμβίας
θεικής αφασίας πού μας αγαπά [στερνά] με μερικές εξαιρέσεις για λόγους άγνωστους
μά θα δείξει ό χρόνος και υποφέρει όπως την Θεική Miranda γιά όσους που για λόγους άγνωστους
μά θα δείξει ο χρόνος
ωθούμενοι στην οδύνη
ωθούμενοι στη πυρά
η οποία φλογοφορούσα πυρά εάν συνεχίσει καί ποιός μπορει να το αμφισβητίσει
θα πυροδοτήσει το στερέωμα δηλαδή θα τινάξει την κόλαση στά ουράνια
τόσο μπλέ
τόσο ατάραχτη και ήρεμη
τόσο ήρεμη
με μιά ηρεμία πού αν καί διαλειπούσα είναι καλύτερη από το τίποτα
μά ας μην βιαζόμαστε και παίρνωντας στα υπόψη μάς ότι ώς αποτέλεσμα των ανολοκλήροτων έργων
εστεμμένα απο την Ακακακακαδεμία της Ανθρωποποπομετρίας
του Essy και Possy των Testew και Cunard
έχει εδραιωθεί πέραν κάθε αμφιβολίας πέραν οποιασδήποτε άλλης αμφιβολίας ότι αυτό που
προσκολλάτε στα έργα των ανθρώπων ότι ΄ως αποτέλεσμα των ανολοκλήροτων έργων του Testew και Cunard
έχει εδραιωθεί και εφεξής μά ας μήν βιαζόμαστε για λόγους άγνωστους ότι ώς αποτέλεσμα των δημοσίων έργων
του Puncher και Wattman έχει εδραιωθεί πέραν κάθε αμφιβολίας ότι παίρνωντάς υπόψη τα έργα των Fartov και Belcher που έμειναν
ανολοκλήρωτα για λόγους άγνωστους
των Testew και Cunard πού έμειναν ανολοκλήρωτα έχει εδραιωθεί αυτό που πολλοί αρνούνται ότι ό άνθρωπος του Testew και Cunard ότι ο άνθρωπος εν ολίγοις έν συντομία
παρόλη τά άλματα της σίτησης και αποπάτησης φθίνεται και φθίρεται φθίνεται και φθίρεται και συγχρόνως και ταυτοχρόνως επίπλεον για λόγους άγνωστους
παρόλο τά άλματα της [φυσικής αγωγής] η εξάσκηση αθλημάτων

24. Final post 10/12/2020

my computer is reaching its final end and this was my only way of communicating with the world. today I took some pictures of my unkept garden with my mother's cell phone. these two pic's will be the last posts on flickr see link below. Have great days, it felt really nice reaching out to the world, I hope to do it soon again. here is my flickr site for the audio recordings of my short fiction stories in Greek and English.

https://www.flickr.com/people/190348916@N05/

Button 2

1. I Would Start By:

Expressing my gratitude more openly and directly.

***A delicious dinner and discussion I had with some wicked smart people. One day, if circumstances allow, I hope to thank them and give them due credit.

Μεθοδικός Οδηγός Μαθηματικών -Σύμβουλος Επιτυχίας - Εκδόσεις "Αυλός" Αθήναι

Γεν. Επιμέλεια Ντ. Μπιναρδοπούλου

*** http://ooaamm.com/

by

http://ainsleywagoner.com/

and

https://varun.ca/

Dear Cinema (of the world),

Η ελληνική εκδοχη βρίσκεται ακριβώς απο κατω.

4. I would redefine:

non self- abandonment

bonus: a quick way of getting out of those kind of woods

tip: I'm listening to this song while I am typing: Alice Coltrane - Turiya and Ramakrishna

At some point in my life,

4. ΝΑ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΊΣΩ: ΤΗΝ ΜΗ ΑΥΤΟ -ΕΓΑΤΑΛΕΙΨΗ

μπόνους: ένας γρήγορος τρόπος για να βγούμε απο ένα τέτοιο δάσος.

Συμβουλή: Την ώρα που πληκτρολογώ ακούω Alice Coltrane - Turiya και Ramakrishna

5.I would share what moved and affected me today:

Lucky

the mocking bird & the tortoise, the secret, and the smile.

6.I would give:

A fair warning to everyone & a project on Agorophobia

Let's start with you, the world,

6.ΘΑ ΈΔΙΝΑ: Μια δίκαιη προειδοποίηση σε όλους και ένα project αφιερωμένο στην Αγοροφοβία

Ας αρχίσουμε με σένα, τον κόσμο, Σε εξαιρετικά διφορούμενες και αβέβ

7. First Video/Agorophobia Project

The only goal behind this video was to get out of the house so I can record the sun for a couple of seconds. It's part of the Agorophobia project (see above)

Ο μόνος στόχος αυτού το βίντεου ήταν να βγω από το σπίτι μέσα και να καταγράψω τον ήλιο. Είναι συνδεδεμένα με το project της Αγοροφοβίας (παραπάνω) έχει μια περιγραφή.

8. True North # A.p. Project

& the sun's highest point in the sky

I actually caught myself getting ready for the 1.15pm appointment with it.

These few things was what I salvaged from today's efforts.

9. I would tell you one more thing i thought about:

a challenge for the fashion world

10. θα έγραφα ένα σenάρio για ταινία μικρού μήκους. θα χρησιμοποιούσα τον τόπο που μένω και τους ανθρώπους εδώ για πρωταγωνιστες

Το φεγγάρι, η Αφροδίτη και το πρώτο ψάρεμα

Σήμερα σκεφτόμουν:

11. A beautiful Cliche

AP Project

12. Θα το συνέχιζα το σενάριο

ό Ήλιος, η Βροχή και το Πρώτο Φιλί

Εδώ πρωταγωνιστούν ό Ήλιος και η Βροχή, ένα κοριτσάκι και αγοράκι και ένα μοτοσακό

12.The Rain, the Sun,

the First Kiss

11. (a loop for the sake of translation)

The Moon, Venus and the First Catch

13. i would turn it into a lucky number

THE SHOOTING STAR

13. ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΈΤΡΕΠΑ ΣΕ ΤΥΧΕΡΌ ΑΡΙΘΜΌ. και θα συνέχιζα το σενάριο.

ΤΟ ΑΣΤΈΡΙ ΠΟΥ ΘΈΛΕ ΝΑ ΠΈΣΕΙ

14. I would continue with the a.p project (agorophobia)

Hiding Sun

15. Θα συνέχιζα το σενάριο

Το Συννεφάκι

Αττίκ μουσική παίζει στο παρασκήνιο.

Μεγάλο Γκρι -Παρών!

Μεσαίο Γκρι- Παρούσα!

Ουρανός - Άσπρο Μεγάλο!

Άσπρο Μεγάλο- Παρών!

Ουρανός - Τίναξε τα ψύχουλα βρέ από το ρούχα σου πάνω, τι εμφάνιση είναι αυτή!

Άσπρο Μεγάλο - (Τινάζοντας τα ψύχουλα από πάνω του) Όλα τα βλέπει ο μπαγάσας...

15. I would continue writing the story:

The Clouds

(Pink stops twirling) Sky: Pink!

16. I would write an open letter to temple grandin, the autism community and all the people that are considered to be 'on' and 'off' the spectrum

Hello Temple Grandin:

When I think about something I make a great effort to see it from a practical point of view.

P.S These tests really are also enlightening in terms of understanding how clueless one ecosystem is of the other but most importantly how clueless we all are in general when it comes to judging how to respond effectively in really important situations.

It also provided me with this kind of moment (although this is rare) : No wonder why we are dealing with so many problems! This is the expected behavior! I'de like to argue against that answer please!

Αυτ'α temple grandin. Σ' ευχαριστώ πολύ που είσαι αυτh που είσαι.

17. I would share with you an "i'm definintely giving this a chance! experience" this is an unbelievably unique, interesting, entertaining, perpective that's really fun.

After 5 years and with a few exceptions I'm finally able to enjoy the Horror Genre again.

How Horror Movies Taught Me Empathy | Mark Gunnells | TEDxFurmanU

What horror films teach us about ourselves and being human | Dr. Steven Schlozman | TEDxNashville

18. ON HOW THE FIGHT AGAINST RAcIsM REALLY LOOKS LIKE THESE PAST YEARS FOR A WHITE girl. DO I NEED your (hebrew, african american, hispanic, disabled, homosexual, transexual and anyone else i haven't mentioned) SUPPORT?

YOU BETCHA.

but let us FIRST start by COMMUNICAting THE real and true COST, accurately, WITH NO SUGAR COATING (AND YES IT was and it IS VERY much WORTH IT).

6.ΘΑ ΈΔΙΝΑ:
Μια δίκαιη προειδοποίηση σε όλους και ένα project αφιερωμένο στην Αγοροφοβία

Ας αρχίσουμε με σένα, τον κόσμο,
Σε εξαιρετικά διφορούμενες και αβέβ

(Pink stops twirling)

Sky: Pink!

Things a Computer Scientist Rarely Talks About -Donald Knuth
(Μπορείτε να βρείτε τις ηχογραφήσεις εδώ:
https://www-cs-faculty.stanford.edu/~knuth/things.html )